“Η παρέα της Δευτέρας στην Καισαριανή” του απόφοιτου της Ζωσιμαίας Σχολής Λάζαρου Σακελλαρίου.

Στις φωτογραφίες απεικονίζονται οι εξής: ο Σάκης Δάλλας, ο Ίνης Μεσαρέ, ο Σταύρος Δερματάς, η Μαίρη Τσακελίδου, ο Γιάννης Αλεξανδρής, ο Λάζαρος Σακελλαρίου, ο Κώστας Πύρρος, ο Ναπολέων και ο Ανδρέας Λαζάνης, ο Πύρρος Δημητρίου, ο Βασίλης Καζάκος, ο Γιώργος Μωυσιάδης, ο Βασίλης και η Ελευθερία Ματακιάδη, ο Κώστας Κύρκος, ο Γιάννης Μελανίδης, ο Ναπολέων Ροντογιάννης, ο Λάκης Τζούμας και ο Μιχάλης Σπέγγος .

Από τα θρανία της Ζωσιμαίας στις Δευτέρες της Καισαριανής — μια φιλία που κράτησε μια ζωή.

Στο τέλος αυτού του κειμένου ακολουθούν τρεις μουσικές παραλλαγές.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο συμμαθητής, γείτονας και φίλος μας Σάκης Δάλλας πήρε την πρωτοβουλία να οργανώσει συναντήσεις της τάξης που αποφοίτησε το 1963 από την Ζωσιμαία Σχολή. Έτσι, ύστερα από περίπου τριάντα χρόνια, βρεθήκαμε και πάλι μαζί για πρώτη φορά στην ταβέρνα «Το Βατραχονήσι», κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο — μια ταβέρνα που σήμερα δεν υπάρχει πια, αλλά έχει μείνει ζωντανή στις μνήμες μας.

Για μερικούς μήνες συνεχίσαμε να συναντιόμαστε σε διάφορες ταβέρνες της Αθήνας, ώσπου τελικά βρήκαμε το μόνιμο στέκι μας: την ταβέρνα «Ο Τσομπανάκος» στην Καισαριανή. Εκεί, με τον καιρό, διαμορφώθηκε η σταθερή μας παρέα. Συνήθως ήμασταν γύρω στα δέκα άτομα, αν και πολλές φορές η συντροφιά μεγάλωνε και ξεπερνούσε τους είκοσι.

Οι συναντήσεις μας καθιερώθηκαν κάθε εβδομάδα, με μικρά μόνο διαλείμματα τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και για έναν μήνα το καλοκαίρι.

Στις βραδιές εκείνες ζήσαμε όμορφες και αξέχαστες στιγμές. Κουβέντες, γέλια, αναμνήσεις και χαρές δημιούργησαν μια ζεστή συντροφιά που συχνά λειτουργούσε σχεδόν… ψυχοθεραπευτικά για όλους μας. Αυτό που μας ένωνε ήταν πάνω απ’ όλα η κοινή αγάπη για το σχολείο μας.

Μέσα σε αυτή την παρέα γεννήθηκε και η ιδέα για τη δημιουργία του Συλλόγου Αποφοίτων της Ζωσιμαίας Σχολής. Στόχος μας ήταν το σχολείο να αποκτήσει ξανά την παλιά του αίγλη ως Πρότυπο Σχολείο και να ενισχυθεί η σύνδεσή του με το Κληροδότημα Νικολάου Ζωσιμά. Παράλληλα εκδίδαμε για δέκα χρόνια το περιοδικό “ΖΩΣΙΜΑΔΕΣ” και είχαμε επαφή με τα μέλη μέσω της ιστοσελίδας του Συλλόγου. Με προσπάθειες και επιμονή και πρωταγωνιστή τον Σάκη Δάλλα, ο πρώτος στόχος τελικά επιτεύχθηκε και τόσο το Γυμνάσιο όσο και το Λύκειο έγιναν Πρότυπα Σχολεία.

Με το πέρασμα των χρόνων, όμως, δεν έλειψαν και οι δύσκολες στιγμές. Αποχαιρετήσαμε αγαπημένους συμμαθητές και φίλους, και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια πριν από την πανδημία του COVID-19 οι απώλειες έγιναν περισσότερες. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας οι συναντήσεις μας σταμάτησαν, όχι όμως και η επικοινωνία και η φιλία που μας συνέδεε.

Ίσως τελικά αυτό που κρατήσαμε περισσότερο από όλα δεν ήταν μόνο οι αναμνήσεις του σχολείου, αλλά η χαρά της συντροφιάς που ξαναβρήκαμε μετά από τόσα χρόνια. Οι Δευτέρες στην Καισαριανή έγιναν μια μικρή παράδοση, ένα σταθερό σημείο συνάντησης φίλων που τους ένωνε το παρελθόν, αλλά και η ανάγκη να μοιράζονται στιγμές ζωής.

Και έτσι, μέσα από γέλια, συζητήσεις και αναμνήσεις, η παλιά μας τάξη συνέχισε — με τον δικό της τρόπο — να υπάρχει.

Παίζοντας με τις δυνατότητες της Τεχνητής Νοημοσύνης, ετοίμασα τις παρακάτω παραλλαγές του κειμένου και της μουσικής με τίτλο:

Τρεις παραλλαγές σε ένα θέμα: «Η παρέα της Δευτέρας στην Καισαριανή».