«Από μια εκδρομή στο Σούλι» μια ανάμνηση από τα μαθητικά χρόνια του απόφοιτου της Ζωσιμαίας Σχολής Νίκου Μπλέτσου.

Πορτραίτο του πολύ αγαπητού μας καθηγητή Φυσικής αείμνηστου Σπύρου Καρακίτσου σε φωτογραφία του Λάζαρου Σακελλαρίου από εκδρομή του 1963.

……..…Καθώς έγερνε ο ήλιος, ο παλιόφιλος και γείτονας μου Λευτέρης Κόντος ήρθε στο τσακίρ κέφι και άρχισε να χορεύει μόνος του τσιφτετέλι προς τέρψη δασκάλων και μαθητών. Απομακρύνθηκα όχι πολύ μακριά, προς ένα δεσπόζοντα σχηματισμό βράχων στην άλλη άκρη του λιβαδιού. Πάντα μου άρεσε να το κάνω αυτό, μια στιγμή απομόνωσης και σκέψης, απλά θαυμάζοντας το τοπίο και απολαμβάνοντας τους ήχους της εξοχής. Ήμουν εκεί αρκετή ώρα, όταν ξαφνικά πρόσεξα τον Καρακίτσο, τον Φυσικό, να περπατά αργά προς το μέρος μου. Λαμπρός καθηγητής, άνθρωπος του χαμόγελου και του χιούμορ, μάλλον λεπτός, ψηλός, φανατικός καπνιστής, με ελάχιστα μαλλιά, που καλύπτανε κομμάτια από το κεφάλι του γύρω από τα αυτιά.

…….. “Όλα καλά;…” μουρμούρισε ως συνήθως χαμηλόφωνα. Ήταν ειλικρινά ευαίσθητος άνθρωπος, που δεν δίσταζε να συμπεριφέρεται φιλικά και με ενδιαφέρον προς τους μαθητές του. “Βέβαια”, απάντησα “Είναι όμορφα εδώ πάνω…”. Δεν συνέχισε αμέσως. Έκοψε ένα μικρό αγριολούλουδο, μια μικρή μαργαρίτα, και κάθισε δίπλα μου, σπρώχνοντας την ρεπούμπλικα που μόνιμα φορούσε, στο πίσω μέρος του κεφαλιού του. “Αυτό που δεν πρέπει να κάνεις αυτή την περίοδο είναι να συνδεθείς συναισθηματικά…”, είπε. “Με όλη την δουλειά που έχεις για να μπεις στο Πανεπιστήμιο, δεν έχεις την δυνατότητα να αναστατωθείς από μια σχέση!”.

…….. Έβλεπα μια μπλε πεταλουδίτσα που χόρευε μπροστά μας. Φαινόταν ελεύθερη και ευτυχισμένη στο δικό της μικρό σύμπαν. Γύρισα αργά και του χαμογέλασα.

……..“Κύριε καθηγητά”, είπα. “Μην ανησυχείς. Είναι μια παλιά ιστορία που έχει περάσει! Είμαι ελεύθερος και έτοιμος…” Χαμογέλασε πλατιά δείχνοντας μου το χρυσό  δόντι στην άκρη του στόματος του. Τράβηξε την ρεπούμπλικα προς τα μπρος, κοίταξε τις απέραντες κορυφογραμμές του Σουλίου και είπε:

……..“Είναι όμορφα εδώ πάνω! Χαίρομαι που ήρθαμε”… “Και εγώ χαίρομαι”, απάντησα “…χαίρομαι πολύ, πολύ!”

……..Η μπλε πεταλουδίτσα συνέχισε να χορεύει από λουλούδι σε λουλούδι. Είχαν περάσει 160 χρόνια αφότου μια ομάδα Σουλιωτών ανατινάχτηκαν, απελπισμένοι για να μη χάσουν την ελευθερία τους. Ξαφνικά αισθάνθηκα πολύ υποχρεωμένος, τυχερός και υπερήφανος καθώς επέστρεφα για να συναντήσω τους άλλους.

Προφανώς εδώ έγινε ανταλλαγή καπέλων του καθηγητή μας Σπύρου Καρακίτσου με τον συμμαθητή Γιώργο Τζίμα. Φωτογραφία τραβηγμένη από τον Λάζαρο Σακελλαρίου.

……..Αναδημοσίευση του άρθρου από το δεύτερο τεύχος του περιοδικού ΖΩΣΙΜΑΔΕΣ.

Ο Δρ Νίκος Μπλέτσος ήταν Διευθυντής του Τμήματος Αναλύσεως Συστημάτων Καθοδηγήσεως της Εταιρείας Αεροδιαστήματος στις Η.Π.Α.. Τώρα είναι συνταξιούχος και παρόλο ότι κατοικεί μόνιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, είναι ενεργό μέλος του Συλλόγου μας και συμπαραστάτης από της ιδρύσεώς του.