Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΖΩΣΙΜΑΙΑΣ ΣΧΟΛΗΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
Ποίημα της Ξένιας Ψαρού στη μνήμη της Αγγελικής Πάτση (20 χρόνια από τον θάνατο της)
 


Η φωνή της Αγγελικής Πάτση

Κουβαλούσε πολεμοφόδια στις χιονισμένες κορφές της πατρίδας
Στα ματωμένα χώματά της, λουλούδι γινόταν ταπεινό
Περπατούσε ξυπόλητη ανάμεσα στους νεκρούς πολεμιστές
κρατώντας τη σημαία στα χέρια
Μιλούσε για τη λευτεριά στους ζωντανούς
με το θυμάρι και το βασιλικό στα μάτια
Κι ύστερα εκεί στην αρχή του μπλέ, στ΄ακροθαλάσσι
έκλαιγε και τραγουδούσε
«Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή»

Το βράδυ καθόταν με εκείνους που ακόμα πολεμούσαν
Τους έλεγε ιστορίες για νίκες παλιών πολεμιστών
που φύλαγαν ένα κομμάτι χώμα ανάμεσα στις χούφτες τους
και το παρέδιδαν στους νεότερους
«Μια χούφτα χώμα ο καθένας να κρατά και η πατρίδα θα σωθεί»
Αιώνες τώρα ζούσε στα στήθη των πολεμιστών
Μάζευε το χώμα από τις χούφτες των νεκρών
και το έκρυβε σε μέρος απρόσιτο για τους εισβολείς: στο αλφάβητο

Κι αν κάποιος κατακτητής σκότωνε ένα γράμμα
ποτέ δεν έβρισκε το χώμα το ιερό,
ούτε ακέραιο το αλφάβητο

«Σε γνωρίζω από την όψη που με βιά μετράει τη γη»

Έτσι πολεμούσε αυτή η φωνή
Έτσι σώθηκαν οι ψίθυροι της ελευθερίας
Οι μυρωδιές, μυρωδιές αρετής
Οι πατημασιές, πατημασιές αντρειοσύνης
Το κρυφό σχολειό, κρυφό, στα έγκατα του Α και του Ω

Έτσι πολεμούσε και πολεμά η φωνή της
Βαθιά φωνή, γεμάτη χώμα Ελληνικό

Έσκυψα, πήρα μια χούφτα χώμα κι άρχισα να τρέχω
Φώναζα…Αέραααα…