Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΖΩΣΙΜΑΙΑΣ ΣΧΟΛΗΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
Στον Αρχηγό
 

του Λεωνίδα Καρακαλπάκη, απόφοιτου της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων



Πριν από μερικούς μήνες βρέθηκα πάνω από το Άλσος, εκεί, στην μικρή επικράτεια της καρδιάς μας.



Πήρα την οδό Σαμουήλ προς τα κάτω και κοιτάζοντας τον γκρίζο ουρανό, είδα δύο Ντουϊνέκια. Πετούσαν με τους γνωστούς περίτεχνους στροβιλισμούς συντονισμένους στους λυπητερούς ήχους της καμπάνας του Αρχιμανδρειού. Ήταν πέταγμα εκδημίας, πέταγμα ψυχοπομπής.
Τότε κατάλαβα. Ο αρχηγός μας Λουκάς Γεωργιάδης είχε ξεκινήσει το ταξίδι των αναζητήσεων στο επέκεινα. Ο αιωνόβιος ληξίαρχος, ο πλάτανος σιωπηλός όπως πάντα κατέγραψε ακόμη μια απώλεια.
Στην πραγματικότητα βρέθηκα εκεί μόνο με τη φαντασία μου. Ήταν καλύτερα έτσι. Η σημερινή φυσιογνωμία της Σαμουήλ ίσως θα μου προκαλούσε συναισθηματική αποστασιοποίηση. Η μνήμη πρέπει να έχει πιστότητα ώστε με ορθόδοξη καθαρότητα να έχει δυνατότητες αυτοδιόρθωσης για να μπορεί να αναμετρηθεί με το χρόνο.
Όταν φεύγει κάποιος, τα ίχνη του γίνονται πιο διακριτά μέσα από τις οικείες εικόνες, της άδολης παράδοσης, των σπιτιών, των κήπων, των χρωμάτων, των ήχων, ώστε αυτοί που μένουν να έχουν αυθεντικά βιώματα με πνοή που μιλάει, που μειώνει την ένταση της περιδίνησης από τον σπαραγμό και την απόγνωση.
Συνέχισα να κατεβαίνω και σταμάτησα μπροστά σε εκείνη την φιλόξενη καμάρα του σπιτιού του αρχηγού μας. Απέναντι ήταν το δικό μου σπίτι.
Στο σημείο αυτό της αφετηριακής απελευθέρωσης της μνήμης, ακινητοποίησα το χρόνο στην εποχή της κατοχής και άνοιξα την κιβωτό των αναμνήσεων.
Δεν δυσκολεύτηκα να διαλέξω:
Ο μικρός μας στρατός είχε συγκεντρωθεί στον δρόμο ανάμεσα στα δύο σπίτια και όλοι μετρούσαμε τα συμμαχικά αεροπλάνα που περνούσαν για κάποια αποστολή. Ακόμη και σήμερα ηχεί στ' αυτιά μου ο βόμβος των κινητήρων τους.
Περιμέναμε να γυρίσουν και τα ξαναμετρούσαμε για να υπολογισθεί το μέγεθος της θυσίας.
18 τα έρμα (έρημα) ακούστηκε να θρηνεί η θεία Αφροδίτη.
Ταυτόχρονα όμως ο αρχηγός, μας παρέταξε και έδωσε το παράγγελμα: "Παρουσιάστε Αρμ, τιμή και δόξα στους ήρωες".
Ο Λουκάς λεβέντης και όμορφος, μας τοποθέτησε μέσα στον πυρήνα του πατριωτισμού, μας έμαθε τη γονυκλισία στη θυσία.
Η αναφορά σ' αυτή τη μικρή, Μεγάλη στιγμή είναι το καλύτερο Ρέκβιεμ γι' αυτόν που χάθηκε τιμημένος.
Για να πεις ένα αντίο πρέπει να το κάνεις δώρο από το χθες στο σήμερα, ώστε να έχει τη δική του ψυχή. Παίρνεις τη μετάληψη και υψώνεσαι.
Η ανάμνηση γίνεται δημιουργική, γεμίζεις προσδοκίες, ξαναμοιράζεσαι με άλλους νέα ταυτότητα, σαν αυτή της ηλικίας της αθωότητας.
Τώρα το συναίσθημα δεν ελέγχεται.
Το δάκρυ αναβλύζει καθαρό, στάζει σαν σταλακτίτης για να κάνει τη μνήμη στέρεη και αιώνια.