Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΖΩΣΙΜΑΙΑΣ ΣΧΟΛΗΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
Επίσκεψη στο Θέατρο του Αγαμέμνονα 09.04.2005
 

«Η Κληρονόμος» των ΡΟΥΘ & ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΓΚΑΙΤΣ
Διασκευή από το μυθιστόρημα του Χένρυ Τζέημς «Πλατεία Ουάσινγκτον», Απρίλιος 2005



Σάββατο απόγευμα για το Λουτράκι.
Η γνωστή εκδρομική ατμόσφαιρα.
Με τις γυναίκες μας, τους φίλους μας, τις φιλενάδες, γεμάτοι προσμονή και περιέργεια.
Η σύγκριση από χρόνο σε χρόνο δύσκολη.
Σάββατο απόγευμα για το Λουτράκι.
Η τέχνη είναι πολιτισμός.
Εκδρομή για το θέατρο του συμμαθητή μας Αγαμέμνονα Χαρίτωνα. Του Οδοντίατρου.
Είμαστε όλοι γνώστες της ποιότητας της δουλειάς του. Και μερικοί που δεν ήταν, είδαν.
Και όπως όλοι μείναμε άφωνοι.
Μας είπε ο φίλος : « Σας ευχαριστώ που ήρθατε».
Και είπαμε : «Σε ευχαριστούμε που συνεχίζεις νάχεις αυτό το κέφι, την δημιουργία και την αναζήτηση»
Του χρόνου λοιπόν.
Ακούγεται τόσο μακριά μα είναι τόσο κοντά!!!!
Εκεί στο Λουτράκι.

Μαίρη Τσακελίδου



Για την παράσταση έγραψε η Χριστίνα Ζώνιου:


"Παρόλο που συχνά ο ενθουσιασμός είναι σημαντική κινητήριος δύναμη ενάντια στην κούραση, στο βάρος των προβλημάτων της καθημερινότητας και στην έλλειψη πόρων, καταλαβαίνει κανείς ότι εύκολα η ερασιτεχνική θεατρική ομάδα μπορεί να υποπέσει σε αισθητικά και τεχνικά λάθη στο ανέβασμα μιας παράστασης, να κάνει τις λεγόμενες «μουντζούρες» όχι μόνο λόγω έλλειψης κατάλληλης εκπαίδευσης αλλά και λόγω της έλλειψης χρόνου. Το πομπώδες ύφος εναλλασσόμενο με τις τηλεοπτικού τύπου φωνακλάδικες ερμηνείες, το σύνδρομο του πρωταγωνιστή και η ομάδα των ηθοποιών ως τσούρμο πάνω στη σκηνή απαντώνται σε πολλές παραστάσεις ερασιχνικών ομάδων. Αλήθεια, πώς μπορεί ο σκηνοθέτης και ο ηθοποιός του ερασιτεχνικού θεάτρου να βασανίσει όσο θα έπρεπε τις αισθητικές του επιλογές, όταν πέρα από τις πρόβες είναι συχνά ο ίδιος που θα πρέπει να σκεφτεί και για όλα τα άλλα που απαιτεί μια πράσταση, το σχεδιασμό και την κατασκευή του σκηνικού, το ράψιμο των κουστουμιών, το στήσιμο των φώτων, την επιλογή ή τη σύνθεση της μουσικής, τη σύνθεση του προγράμματος, τη διαφήμιση, και όλη αυτή η επίπονη διαδικασία να γίνεται μάλιστα τα βράδια μετά την πραγματική του δουλειά και τα σαββατακύριακα;

Κι όμως. Η δουλειά της Λέσχης Φίλων του Θεάτρου Έκφραση ξεφεύγει με χαρακτηριστική άνεση από όλες τις παγίδες του ερασιτεχνικού θεάτρου, προσφέροντας ερμηνείες κρυστάλλινες και δυνατές, μια αξιοζήλευτη φρεσκάδα στην επιλογή των χρωμάτων και στην κατασκευή των κουστουμιών και των σκηνικών και μια πάρα πολύ καλά μελετημένη ισορροπία των δραματικών ρυθμών. Η δύο ώρες παράσταση της Λέσχη φίλων του θεάτρου Έκφραση που έλαβε χώρα στο θεατράκι τους στο Λουτράκι, την Αίθουσα Μιλτιάδη Τσάμαλη, ήταν μια ωραία νότα καλού γούστου, σοβαρότητας και ζωντάνιας στο ερασιτεχνικό θέατρο. Θα ήθελα να τονίσω ιδιαίτερα την έλλειψη οποιουδήποτε είδους αισθητικής παραφωνίας, την ωραία φυσική άρθρωση των ηθοποιών και την άνετη ροή της παράστασης, που κύλησε χωρίς να κάνει κοιλιά και κατάφερε τη συναισθηματική εμπλοκή των θεατών.

Το θεατράκι της Λέσχης στο υπόγειο μιας πολυκατοικίας στο Λουτράκι, αρχικά σου δίνει την αίσθηση δύσκολου θεατρικά χώρου. Οι συντελεστές της ομάδας Έκφραση, αξιοποιώντας τη μεταμορφωτική μαγεία του θεάτρου, κατάφεραν με το σκηνικό τους να δημιουργήσουν μια πειστική και πολυδιάστατη «φέτα ζωής» μέσα σ’αυτόν τον υπόγειο χώρο και να μας κάνουν να φανταστούμε να απλώνεται έξω από εκείνο το παράθυρο ο πολύβουος κόσμος της Νέας Υόρκης του 19ου αιώνα. Οι ηθοποιοί της ομάδας Έκφραση κατάφεραν να εκμεταλλευθούν όλο το βάθος της σκηνής, χρησιμοποιώντας την προοπτική και τις διαγωνίους στην πολύ μελετημένη κίνησή τους στο χώρο, μετατρέποντας τελικά τα όποια προβλήματα σε προτερήματα του χώρου αυτού.

Το θεατρικό έργο η Κληρονόμος των Ρουθ και Αύγουστου Γκραιτς – διασκευή της «Πλατείας Ουάσινγκτον» του Χένρυ Τζέημς- σε μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη, διαδραματίζεται στη Νέα Υόρκη του 1850 στο σαλόνι ενός δύστροπου γιατρού, του Δρ. Σλόπερ, που ερμηνεύει με ιδιαίτερο σθένος ο Αγαμέμνων Χαρίτων. Η Κάθρην, η άπραγη και άβγαλτη κόρη του- πειστικότατη η Μαρία Βλάσση όσον αφορά τις διακυμάνσεις του χαρακτήρα της και τις σχέσεις που αναπύσσει με κάθε πρόσωπο του έργου- υφίσταται την περιφρόνηση του πατέρα αρχικά και του υποψήφιου συζύγου της έπειτα, μέχρι που να εναντιωθεί και να ενηλικιωθεί επιλέγοντας το σκληρό δρόμο της μοναξιάς παρά αυτόν της υποταγής. Όλοι οι υπόλοιποι ρόλοι, που ερμηνεύτηκαν από τους Χρήστο Μπάρλα, Νίκη Χαρίτωνος, Ελένη Αυλωνίτη, Πόπη Αγγελοπούλου, Μαργαρίτα Αγγελίδη, Μίλτο Παπαδημητρόπουλο, Ξένια Χαρίτωνος, ήταν όλοι πολύ δουλεμένοι ως προς το ρυθμό των διαλόγων, τις παύσεις, τα βλέμματα, και τις δραματικές εντάσεις.

Ο Χαρίτων, οδοντίατρος στο επάγγελμα, ελπίζω τόσο καλός όσο και ηθοποιός, που έκανε τη σκηνοθεσία, ακολούθησε στη σκηνοθετική του δουλειά με χαρακτηριστική συνέπεια τις αισθητικές και τεχνικές επιταγές του «τέταρτου τοίχου», της νατουραλιστικής αναπαράστασης δηλαδή: οι ηθοποιοί κινούνται με αληθοφάνεια σαν να βρίσκονται σε ένα δωμάτιο όπου απλώς λείπει ο τέταρτος τοίχος, δεν έχουν πρόβλημα να παίξουν και με την πλάτη τους στο κοινό και δεν απευθύνονται σ’αυτό, όλα τα αντικείμενα και τα σκηνικά έχουν περισσότερο ρεαλιστική και λιγότερο συμβολική και μεταφορική υφή, οι ήχοι ή η μουσική που ακούγονται είναι αληθοφανείς και δικαιολογημένοι και δεν χρησιμοποιούνται απλά για να δημιουργήσουν ατμόσφαιρα ή ακόμα και να κουκουλώσουν ατέλειες ως προς την ανάπτυξη των κρεσέντο της παράστασης.

Αν και η σύγχρονη θεατρική πρακτική έχει ξεπεράσει αυτή την αισθητική και καλώς ή κακώς βαδίζει ολοταχώς προς την αντίθετη κατεύθυνση, προς την υπέρμετρη θεατρικότητα και τον αυτοσχεδιασμό, τη χρήση συμβόλων και πολυμέσων, την ανάδειξη των θεατρικών συμβάσεων, την αφαιρετικότητα και το παράδοξο, όλα αυτά σε βάρος σίγουρα της αληθοφάνειας, παραστάσεις σαν κι αυτή που γυρνάνε πεισματικά την πλάτη τους σε όλες αυτές τις μόδες μάς κάνουν γευτούμε κάτι από το κλασσικό θέατρο μιας άλλης εποχής, όπου όλα δουλεύονταν με περισσότερο μεράκι και πείσμα, χωρίς εκπτώσεις στις ώρες εργασίας του κάθε συντελεστή, όπου ο ηθοποιός διάβαζε πολύ, προσπαθώντας να κατανοήσει πρώτα αυτός κάθε κρυφή πτυχή του χαρακτήρα του, και όπου μέτραγε περισσότερο το βάθος και η απόχρωση παρά η επιφάνεια και η μονοχρωματικότητα."


Χριστίνα Ζώνιου
θεατρολόγος, σκηνοθέτης, μέλος Ε.Ε.ΔΙ.Π. Τμήματος Θεατρικών Σπουδών Πανεπιστήμιου Πελοποννήσου



Ο Αγαμέμνων Χαρίτων μας συντροφεύει γράφοντας από το Λουτράκι:


"Καθ’ ότι «Ζωσιμάς», τρέφω ιδιαίτερη αγάπη και συμπάθεια στους συμμαθητές και φίλους απόφοιτους της Ζωσιμαίας Σχολής.
Έτσι κάθε χρόνο, κάμποσα χρόνια τώρα, τους περιμένω μ’ ανυπομονησία και λαχτάρα, στον ιδιαίτερο θεατρικό μου χώρο στο Λουτράκι, να τους χαρίσω μαζί με τη θεατρική ομάδα της οποίας είμαι υπεύθυνος, στιγμές πνευματικής ευφορίας και διασκέδασης.
Όπως εγώ έτσι κι εκείνοι, αμοιβαία γαρ τα αισθήματα, περιμένουν αυτή την εποχή το ΄΄σήμα΄΄ μου, για να πραγματοποιήσουν την εκδρομή τους με το πούλμαν, να παρακολουθήσουν τη θεατρική παράσταση που έχω ετοιμάσει, στη συνέχεια να φάμε και να πιούμε στην ταβέρνα, να κουβεντιάσουμε αλλά και να σχολιάσουμε τα της παράστασης και τέλος να γυρίσουν… χορτασμένοι! «πνευματικά και … γαστρονομικά» στην Αθήνα και την καθημερινότητά τους.
Χαιρετισμοί, φιλιά κι εγώ κάτω από το πούλμαν να τους ξεπροβοδίζω και να τους κουνάω το χέρι, εις ένδειξιν αγάπης αιωνίας» ευχόμενος και υποσχόμενος, καλήν αντάμωση του χρόνου μ’ άλλο ένα καινούργιο θεατρικό έργο.
«Θέλουμε του χρόνου κωμωδία» μου φώναξαν φέτος, «να γελάσει το χειλάκι μας, όχι άλλα δράματα» κι εγώ συγκατένευσα χαμογελώντας.
Μεσάνυχτα περασμένα και το πούλμαν γυρίζει τη στροφή και παίρνει το δρόμο του γυρισμού, κι εγώ βαδίζω για το σπίτι μου γεμάτος μ’ ανάμειχτα συναισθήματα χαράς και νοσταλγίας, αφού οι φίλοι και συμμαθητές κατάφεραν να με γυρίσουν πίσω και να μου ξυπνήσουν αναμνήσεις και θύμησες των παιδικών μας χρόνων, στα Γιάννενα και στο σχολείο μας, την αξέχαστη Ζωσιμαία Σχολή μας.
Για τις ξεχωριστές στιγμές που μου χαρίζετε κάθε χρόνο, σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς.
Ας είμαστε γεροί και δυνατοί φίλοι μου.
Του χρόνου πάλι…
"

Αγαμέμνων Χαρίτων
18 Απριλίου 2005


Φωτογραφίες: