Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΖΩΣΙΜΑΙΑΣ ΣΧΟΛΗΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
Γεώργιος Παπαγεωργίου-Ράγκος
 


ΖΩΣΙΜΑΔΕΣ

1

Ω πούλια εφτάστερη των Ζωσιμάδων,
φέγγεις ανέσπερη στα Γιάννινα λαμπάδα
και μας σκορπίζεις σπάταλα φως ιλαρό.
Σέμνωμα - κλέος για τη Μάνα μας Ελλάδα
φιλανθρωπίας άνθος είσαι ευωδερό.
Με τον ίδρωτα σας, αδέλφια Ζωσιμάδες,
ζυμώθηκε της φτώχειας το πικρό ψωμί.
Κάτω απ’ τον ήσκιο σας θαρρέψαν οι μανάδες
και των γερόντων κόπηκαν οι στεναγμοί.
Εσείς, για να χορτάσετε τους πεινασμένους,
σαν ασκητές τη σάρκα σας δαμάσατε.
Φώτων δροσοπηγή του δουλωμένου Γένους
το βίος σας αφειδώλευτα μοιράσατε.

2

Των Ζωσιμάδων Αδελφότης ευεργέτρα,
στης απονιάς το κρύο εσύ μας ζέστανες,
εσύ του μαρτυρίου μας κύλησες την πέτρα,
και της αρρώστιας τον καημό μας γλύκανες..
Εσύ στο βάλτο της σκλαβιάς μας έφεξες
με το Ψαλτήρι και τον Όμηρο μαζί.
Το μαγικό σου το βιολί μας έπαιξες,
που η μοίρα πάντα της Φυλής μέσα του ζει.

3

Δόξα στη Μάνα, πού βαθιά σας στάλαξε
για το Σταυρό και την Ελλάδα πίστη!
Δόξα στον παπα-δάσκαλο, πού χάραξε
το δρόμο σας! Δόξα στον άγιο μύστη!..
Ω Ταξιάρχες Άγγελοι, σκεπάστε
με τα φτερά Σας στης Εδέμ τον κήπο
των Ζωσιμάδων τη σεπτή χορεία!
Στο Πάνθεο την εικόνα τους κρεμάστε
εσείς πού για της αρετής τον τύπο
ψάχνετε στην προγονική ιστορία.
Κι εσείς πού φωτολούσατε το νου σας
με ζωηφόρα γράμματα-σπουδάματα
κι οι χήρες που τη δίψα τ' ορφανού σας
εσβήσατε με Ζωσιμαία νάματα.
Κορίτσια πού σας προίκισαν με απλοχεριά,
γερόντοι πού σας έσφαζαν πόνοι θεριά,
κι όσοι μυριάνθιστο, πολύκαρπο το δέντρο
χαίρεστε της θρησκείας και πατρίδας,
θρονιάστε Τους μέσ' στης Ψυχής το κέντρο,
να χύνουν μύρο Αγάπης, φως ελπίδας.
Κι εσείς πού γεύεστε καρπό τη Λευτεριά,
—πολίτες και ξωμάχοί, χώρες και χωριά—,
μ' έναν ψαλμό δοξάστε τους ευφρόσυνο:
«Του δίκαιου θάναι αιώνιο το μνημόσυνο!»

4

Πάντα σκοντάφτεις, άνθρωπε, στη δυστυχιά.
Στ' Άφρονα Πλούσιου τη φωνή κλείσε τ' αυτιά
και τον καλό μιμήσου Σαμαρείτη,
πού το σακάτη συμπονάει ξενίτη.
Πάντα μια πόρτα ένας ζητιάνος κρούει.
Ευλογημένος όποιος τον ακούει.
Καλότυχος, αν καταδέχεσαι ν' άνοιξης
και στις πληγές του λίγο βάλσαμο να ρίξης.

(Αντίγραφο στάλθηκε από τον Ποιητή στην Ζωσιμαία Σχολή.
Άρτα, Μάρτιος 1965)



O Ποιητής

Ο Γεώργιος Παπαγεωργίου-Ράγκος γεννήθηκε το 1907 στον Καταρράκτη Άρτας. Τα πρώτα γράμματα έμαθε από το Δάσκαλο Πατέρα του στο χωριό. Τελείωσε το γυμνάσιο στην Άρτα και ακολούθως σπούδασε —εν μέρει με υποτροφία— στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών απ’ οπού απεφοίτησε το 1929. Διορίστηκε φιλόλογος καθηγητής πρώτα στα Τρίκαλα και σύντομα κατόπιν τοποθετήθηκε στα Γιάννινα, όπου δίδαξε για λίγο στο Γυμνάσιο Θηλέων και μετά στη Ζωσιμαία Σχολή. Το 1949 προήχθη σε Γυμνασιάρχη Σιάτιστας όμως δεν απεδέχθη την προαγωγή προτιμώντας να παραμείνει διδάσκων στη Ζωσιμαία. Υπηρέτησε εκεί μέχρι το 1958 οπότε συνταξιοδοτήθηκε πρόωρα για λόγους υγείας με το βαθμό του β' Γυμνασιάρχη.
Ήδη από τα φοιτητικά του χρόνια ο ΓΠ.-Ρ. είχε δείξει την αγάπη και κλίση του για τη λογοτεχνία και την ποίηση και θα βρεθούν ποιήματα του στο περιοδικό «Νέα Εστία» με το ψευδώνυμο Ρήγας Περάνθης καθώς και πεζά στον τύπο της Επαρχίας μας.
Στα Γιάννινα, παράλληλα με το εκπαιδευτικό του έργο, θα ασχοληθεί ενεργά με τα γράμματα και με τη διαμόρφωση ενός πνευματικού κλίματος μαζί με άλλους νέους επιστήμονες και διανοούμενους. Συνεργάζεται με τα περιοδικά «Ηπειρωτικά Χρονικά», «Τζουμερκιώτικα και Αρτινά Νέα», «Σκουφάς» κ.ά. Γράφει μαζί με τον λόγιο-γυμνασιάρχη Κώστα Στεργιόπουλο αναγνωστικό της Αρχαίας Ελληνικής. Αρχίζει το μεταφραστικό του έργο με την τραγωδία «Οιδίπους Τύραννος» πού τυπώνεται το 1939, γίνεται ευνοϊκά δεκτή και εξαντλείται σύντομα.
Με τον πόλεμο η ως τότε πνευματική του παραγωγή καίγεται κατά την πυρπόληση τον χωρίου του από τους Γερμανούς κατακτητές, όμως μετά τη λαίλαπα αυτή ο ΓΠ.-Ρ. θα ξανασκύψει πάνω στο πνευματικό του έργο και θα συνεχίσει να γράφει. Αναπλάθει τη μετάφραση της τραγωδίας «Οιδίπους Τύραννος» και συμπληρώνει τις ποιητικές του συλλογές «Σκυθρωπή Μούσα», «Πήγασος», «Ελευσινιακός Μύθος», «Αρχαϊκό Τρίπτυχο» κ.ά.
Παρά την αθεράπευτα κλονισμένη υγεία του συνεχίζει τη δράση του στην πνευματική κίνηση του τόπου. Γίνεται ιδρυτικό στέλεχος της «Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών» και διατελεί ως το τέλος της ζωής του μέλος της συντακτικής επιτροπής του βραβευμένου από την Ακαδημία Αθηνών περιοδικού «Ηπειρωτική Εστία», από τις σελίδες του οποίου θα ιδούν το φως ποιήματα και πεζά του με το καθιερωμένο πλέον ψευδώνυμο του Γιώργος Ράγκος καθώς και ποικίλα άρθρα, μελέτες, αναλύσεις, κριτικά σημειώματα, κλπ. με το πραγματικό του όνομα.
Το μεταφραστικό του έργο συμπληρώνεται με τις τραγωδίες «Ιφιγένεια στην Αυλίδα», «Αντρομάχη». «Αντιγόνη». «Ιφιγένεια στην Ταυρίδα». ΟΙ τραγωδίες με τίτλο ΑΡΧΑΙΑ ΤΡΑΓΩΔΙΑ - έμμετρη μετάφραση, αυτές αποτελούν το σώμα του Α ' Τόμου πού εκδόθηκε το 1996. Το μεγαλύτερο μέρος από το υπόλοιπο έργο του — κυρίως ποιητικό— παρέμενε επίσης μέχρι σήμερα ανέκδοτο και αποτελεί το σώμα του παρόντος Τόμου.
Ό ΓΠ.-Ρ. παρ' όλο πού κατά τις τρεις περίπου δεκαετίες της ενεργού παρουσίας και δράσης του στα Γιάννινα άφησε τη σφραγίδα του καταθέτοντας διπλό μόχθο — για ευδόκιμο εκπαιδευτικό έργο και για πνευματική δημιουργία— δεν μπόρεσε και δεν ευτύχησε να ιδεί ούτε την παρουσίαση του έργου του. ούτε τη διδασκαλία μιας εκ των μεταφράσεων του από το θέατρο.
Πέθανε στην Άρτα το 1965.

ΕΠ-Τ.