Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΖΩΣΙΜΑΙΑΣ ΣΧΟΛΗΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
"...στα μονοπάτια τα παλιά"
 

του αποφοίτου της Ζωσιμαίας Σχολής Γιάννη Κ. Παπαϊωάννου



Ο απόφοιτος Γιάννης Κ. Παπαϊωάννου μας έστειλε το καινούργιο του βιβλίο με τίτλο  «...στα μονοπάτια τα παλιά». Παρατίθεται η εισαγωγή του βιβλίου:
«Μπορεί κάποια πράγματα να βρίσκονται για χρόνια καταχωνιασμένα βαθιά στην ψυχή μας, λησμονημένα από το άγχος και τα καθημερινά προβλήματα της ζωής, παραπεταμένα και κατατρεγμένα από τους νέους κανόνες επιβίωσης και διάκρισης που έχουν κυριαρχήσει. Όμως αρκεί ένα ασήμαντο γεγονός, για να τα επαναφέρει αστραπιαία στην επιφάνεια της μνήμης· και τότε αυτά επίμονα, σχεδόν ανελέητα να μην σε αφήνουν να ησυχάσεις, μέχρις ότου αποφασίσεις να τα ξεδιπλώσεις με την σειρά στο μυαλό σου, να συνομιλήσεις μαζί τους, να τα αφουγκραστείς με νοσταλγία και υπομονή. Μια τέτοια αφορμή στάθηκαν για μένα οι στίχοι του Μάνου Ελευθερίου σε μουσική Χρίστου Νικολόπουλου από τον δίσκο τους "Ξημέρωμα 2000".    

Κάποιοι φίλοι μας τις νύχτες
που τους λεν αλήτες
και μας βλέπουν και μας γνέφουν
απ' τους ουρανούς.
Έρχονται μες στα σκοτάδια
σαν τους λωποδύτες
παίζουν και πονούν
και μας τραγουδούν
τα κιτάπια τους, που δεν τα πιάνει ο νους...


Ήταν μια αφορμή που δεν με άφηνε να κοιμάμαι βράδια ολόκληρα και που με υποχρέωσε σε μια γλυκιά αναδρομή σε παλιά γεγονότα παρέα μ' αγάπη μένα πρόσωπα που δεν υπάρχουν στην ζωή, ιδωμένα από άλλη οπτική γωνία μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Η αναζήτηση της χαμένης μνήμης μέσα στο πέρασμα του χρόνου, που φεύγει χωρίς να το καταλάβουμε, άνοιξε έναν διάλογο αργόσυρτο κι απολογητικό κι από τις δυο πλευρές - την δική μου και των αγαπημένων προσώπων - που για μένα ήταν τόσο αναγκαίος και ζωτικός σήμερα, καθώς η τηλεόραση και οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές έχουν σχεδόν υποκαταστήσει την αληθινή και ζωντανή ανθρώπινη ομιλία. Τελικά μέσα από τα ατέλειωτα χειμωνιάτικα νυχτέρια μου ξεκαθάρισα τις αιτίες πολλών γεγονότων, που τα περιοριστικά "πρέπει" εκείνων δεν τους επέτρεπαν να φανερώσουν στην ώρα τους όλες τις αλήθειες, τις οποίες εγώ εν τέλει πλήρωσα με αίμα και παθήματα και με πολύτιμο χρόνο απ' την ζωή μου, για να τις γνωρίσω σχεδόν ολοκληρωμένες. Κι αυτό μου το παράπονο για τις "μισές" αναπολόγητες αλήθειες ας είναι ένα ευχαριστώ στα αγάπη μένα μου πρόσωπα, που έστω και καθυστερημένα συμφιλιώθηκα μαζί τους κι απέκτησα μ' αυτόν τον τρόπο την απαραίτητη ηρεμία και σιγουριά, καθώς και ανθρωπιά και γνώση για το υπόλοιπο της ζωής μου.»