Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΖΩΣΙΜΑΙΑΣ ΣΧΟΛΗΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
"Η εξομολόγηση ενός πυρηνικού Φυσικού"
 

απόσπασμα από το βιβλίο του Μιχάλη Σπέγγου απόφοιτου της Ζωσιμαίας Σχολής από τις εκδόσεις "Ελληνικά Γράμματα"



ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΜΦΥΤΗ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ η τάση να ξεχωρίζει, να διακρίνεται; Ή μήπως ένα καθαρό προϊόν του περιβάλλοντος που μεγαλώνουμε; Δεν μιλάω για τα χρήματα. Το χρήμα είναι συνδεδεμένο με την εξουσία, τη δύναμη, όχι όμως πάντα με τη δόξα. Μιλάω για το διαφορετικό, ακόμη και το εξεζητημένο που θα σε κάνει να ξεχωρίσεις και θα προκαλέσει το θαυμασμό των συνανθρώπων σου. Μιλάω γι' αυτό που λίγοι μπορούν να καταφέρουν και πολλοί να θαυμάσουν. Τι είναι αυτό που οδηγεί κάποιον να ανέβει στο Έβερεστ; Να αφιερώσει τη ζωή του στη μελέτη των γονιδίων, να γίνει αστροναύτης; Η χαρά του αντικειμένου δεν μπορεί να είναι η μόνη απάντηση. Είναι η προσδοκία της αναγνώρισης, είναι η καθ' όλα μάταιη ψευδαίσθηση της ανωτερότητας ως προς τον πλησίον, το κυνήγι της μεγάλης ιδέας. Μικρά κορίτσια κουνιούνται μπροστά στον καθρέφτη κρατώντας αντικείμενα σαν να είναι μικρόφωνα και ονειρεύονται ένα μέλλον λαμπερό, ξεχωριστό. Αγόρια, τη στιγμή που τριπλάρουν τους συμπαίκτες τους στις αλάνες, φαντάζονται το πλήθος που τους αποθεώνει, ευέλπιδες υπομένουν με τη σκέψη στο όνειρο του στρατάρχη ελευθερωτή, του μοχλού της πραγμάτωσης της μεγάλης ιδέας.
Κάποιοι τολμούν, μπαίνουν στο στίβο και αρχίζουν τον αγώνα. Κουράζονται αλλά συνεχίζουν. Κάποιοι εγκαταλείπουν στη μέση. Άλλοι θέλουν να εγκαταλείψουν αλλά από ένα σημείο και μετά ο στίβος τους ρουφάει, τους απομυζά, το λούκι είναι μεγάλο, τεράστιο, απαιτεί υπεράνθρωπους να το νικήσουν. Ελάχιστοι τα καταφέρνουν. Για τους περισσότερους η μεγάλη ιδέα γίνεται χίμαιρα. Τότε έρχονται μπροστά στο μεγάλο δίλημμα.
Ακόμη κι αν δεν γίνουν ποτέ οι στρατηγοί που ονειρεύονταν, ακόμη κι αν δεν πάρουν το νόμπελ, ακόμη κι αν οι συνάνθρωποι τους δεν τους θαυμάζουν όσο έλπιζαν στην αρχή, ακόμη κι αν η διαφορετικότητα τους δεν συγκινεί όσους περίμεναν, ακόμη και τότε, ακόμη κι όταν συνειδητοποιούν ότι θα ζήσουν τη ζωή όχι του σταρ αλλά του μικρού ρολίστα, συμβιβάζονται, το αποδέχονται, μένουν πιστοί στο πεδίο που διάλεξαν και δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο να αισθάνονται ικανοποιημένοι. Αυτή είναι η μια επιλογή. Η άλλη περιέχει μια μεγάλη γομολάστιχα και ένα πολύ μεγαλύτερο κενό. Μαζί όμως και την ελπίδα που γεννάει μια καινούργια αρχή. Εχθρός το άγνωστο, η καθυστερημένη αρχή, η αβεβαιότητα, η πίκρα της εγκατάλειψης. Σύμμαχος οι γενικές εμπειρίες, η πείρα της ζωής, η δυναμική της μεγάλης απόφασης, ο δρόμος της καρδιάς.
Όχι τα «πρέπει» αλλά τα «θέλω», όχι οι μεγάλες προσδοκίες αλλά οι απλές απολαύσεις.
Θέλω να μείνω για πάντα στα Γιάννενα. Οι μέχρι τώρα προσπάθειες μου, ο μόχθος, ο ιδρώτας, οι εμπειρίες, μου δίνουν αυτό το δικαίωμα. Εδώ, πιστεύω, μπορώ να βρω αυτό που θα με κάνει χαρούμενο. Η φύση, η απλότητα, τα ηλιοβασιλέματα στη λίμνη. Ακόμη και τους χειμώνες -που τους έχω ξεχάσει- τους φαντάζομαι γαλήνιους, γεμάτους. Θα ζω σαν ένας συνηθισμένος και, ελπίζω, ευτυχισμένος άνθρωπος. Το μόνο ασυνήθιστο πάνω μου θα είναι η ιστορία που θα κουβαλάω μέσα μου.
Πολύ θα ήθελα να το ψάξω πραγματικά. Ένα μπαράκι. Ήσυχο, όχι κοσμοπολίτικο. Χρειάζομαι χρήματα για να μπορώ να ζω. Τίποτα το υπερβολικό. Κατά καιρούς θα κάνω αφιερώματα μουσικής, θα φιλοξενώ έργα ζωγράφων. Το στιλ του θα καθορίσει και το είδος των θαμώνων. Θέλω να ζήσω σ' αυτό το μέρος, να παντρευτώ, να μεγαλώσω τα παιδιά μου. Όταν εκείνα μεγαλώσουν, ας τραβήξουν το δρόμο τους. Είμαι πεισμένος ότι η καλύτερη κληρονομιά που μπορεί ένας άντρας να αφήσει στους γύρω του είναι η ανάμνηση της παρουσίας του. Ούτε τα χρήματα ούτε το όνομα. Μετά τις τελευταίες εμπειρίες μου, μπορώ να το πω με σιγουριά. Είμαι σίγουρος ότι αυτός ο τόπος μπορεί να μου προσφέρει όλα όσα κυνήγησα και μου ξέφυγαν.
Πρώτα όμως πρέπει να λύσω ένα πρόβλημα, να υποβάλω σε μια δοκιμασία τον εαυτό μου.
Η υπόθεση Βαλάνη.
Ώρες ώρες εύχομαι να μην τον είχα γνωρίσει. Ας τα βγάλει πέρα μόνος του. Κι αν πεθάνει, αυτός θα πεθάνει, όχι εγώ. Εμένα κανένας δεν με επιβουλεύεται. Οι δυνάμεις μου άλλωστε είναι περιορισμένες. Απέναντι υπάρχουν κολοσσοί. Ποιος θα με κατηγορήσει;
Δεν μπορώ όμως να το κάνω. Έχω χρέος να κάνω ό,τι περνάει απ' το χέρι μου να τον βοηθήσω. Το ότι θέλω να αλλάξω ρότα, δεν σημαίνει ότι θα περιορίσω τις προσδοκίες μου. Αν τον εγκατέλειπα, θα πρόδιδα πρώτα τον εαυτό μου.
Μας λένε να χαμηλώσουμε τις προσδοκίες μας για να ελέγχουμε τη ζωή μας. Τις χαμηλώνουμε λοιπόν. Κι άλλο, κι άλλο. Μέχρι που δεν υπάρχει ζωή πλέον να ελέγχουμε. Μπράβο σε όποιον το είπε.

Το εξώφυλλο του βιβλίου: