Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΖΩΣΙΜΑΙΑΣ ΣΧΟΛΗΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ κι ΑΛΛΙΩΤΙΚΑ κι ΕΔΩ
 

Ευτυχία Μιχέλη, Δρ Βιολόγος, Απόφοιτος Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων



…Ένα μονάχα κυνηγούσαμε εμείς ολοζωής, ένα όραμα σκληρό, σαρκοφάγο, ακατάλυτο, την ουσία. Για το χατίρι της τι φαρμάκια από θεούς κι ανθρώπους ποτιστήκαμε, τι κλάματα χύσαμε, τι αίματα, πόσο ιδρώτα! Ένας δαίμονας –δαίμονας ή άγγελος;– δε μας άφηνε ολοζωής ήσυχους, έσκυβε, κολνούσε απάνω μας και σούριζε στο αυτί μας: «Μάταια! Μάταια! Μάταια!»
Θάρρεψε πώς θα μας κόψει τα ήπατα, μα εμείς τινάζαμε το κεφάλι και τον διώχναμε, σφίγγαμε τα δόντια: «Αυτό θέμε!» του αποκρινόμαστε, «δε δουλεύουμε για πλερωμή, δε θέμε εμείς μεροκάματο, πέρα από την ελπίδα πολεμούμε, πέρα από τον Παράδεισο, στον άδειο αέρα!»

(Νίκος Καζαντζάκης, ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΓΚΡΕΚΟ)

Βουτιά στο άβατον, στο βάθος του ονείρου, εκεί όπου αποκαλύπτεται η Α-λήθεια.

Όμως, πώς, όταν όλα προβλέψιμα, μετρήσιμα, "τακτοποιημένα", ακόμη και τα πλέον παράδοξα καταλήξανε. Όλα, μπροστά στα φυσικά μας μάτια προς χρήση και κατάχρηση. Πληροφόρηση και παραπληροφόρηση κατά συρροήν, και γνώση-αγνωσία κι η τέχνη του "οράν" επιμελώς αφανισμένη. Τα ψιμύθια της μωρίας, του σίγουρου, του "εγγυημένου", για την ευθεία και άνευρη γραμμή του βίου μας με την τακτική τού εκτρέπειν σταλιά-σταλιά κι ακίνδυνα δια της μεθόδου του μιθριδατισμού*, για το καλό μας –δήθεν.
Όλα ανακαλύπτονται κατά το δοκούν, παραβλέποντας ότι απλώς αποκαλύπτουμε το ήδη υπάρχον Κοσμικό και προσωπικό Είναι. Επιχαίρουμε με την ψευδαίσθηση της επιστημονικής ανακάλυψης και όχι με τη γοητεία της αποκάλυψης της προϋπάρχουσας και πανάρχαιας αλήθειας που φεύγει και διαφεύγει, αλλά είναι πάντοτε εκεί.

Δύο πραγματικότητες όχι κατΆ ανάγκην αντιμαχόμενες, αντιθέτως, κατΆ ανάγκην και κατΆ ευχή συνεργαζόμενες, αν αφαιρεθούμε από δόγματα, πεπατημένες οδούς, εκ προοιμίου αποκλεισμούς.
Ο Κόσμος, ο ¶νθρωπος, η Ύπαρξη, στη σιγή του νου –χωρίς αυλαία– αναδύονται ξανά μπροστά στα "τυφλά" φυσικά μας μάτια και πώς και γιατί να τα προσπεράσεις, στο διαρκές πανανθρώπινο αγωνιώδες ζητούμενο, τη ζωή και τα γιατί της, πίσω από το φαίνεσθαι και τα μέτρα και τα σταθμά που μας περιορίζουν.

Δεν υπάρχει συναρπαστικότερη εμπειρία από αυτήν κατά την οποίαν ο κόσμος διευρύνεται πέρα από τα συνήθη του όρια, εκεί όπου το "υπάρχω" αποκτά λάμψη και πληρότητα, στην πηγή του χώρου και του χρόνου, στη βαθύτερη πραγματικότητα, στην ολότητα, στα παραπεταμένα μέσα μας.
Ο όρος ολιστική, ή, σφαιρική προσέγγιση του παντός, το ΕΝΑ, εξακολουθεί ακόμη να ενοχλεί τους λεγόμενους "ορθόδοξους" επιστήμονες. Όμως δεν είναι παρά η επίγνωση που συμπεριλαμβάνει καί το νου καί την ύλη να συνυπάρχουν και αδιαλείπτως να συνδιαλέγονται.
Αλλά ο άνθρωπος, πηγαίνοντας ενάντια στις δυνάμεις και τις δυνατότητες της Φύσης και της εγγενούς νοημοσύνης της, έκανε καλή δουλειά: της έκλεισε την πόρτα.
Χρειαζόμαστε τη Φύση για να απελευθερώσει τη δική μας φύση.
Ποια όμως ορίζεται ως ορθή δοξασία, και γιατί;!
Η ιστορία της ανθρωπότητας μάς υπενθυμίζει ότι δόγματα και δοξασίες κατΆ επανάληψιν και καθΆ έξιν αναθεωρούνται συνεχώς, συχνά "εξαγνισμένα" πρώτα δια της πυρράς και "καθαγιασμένα" ακολούθως δια της παραδοχής, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία.
Κι έτσι προχωράει ο κόσμος, από καταβολής.

Στην πρωτοπορία των Επιστημών συντελείται μια επανάσταση αντιλήψεων!
Η υπεροχή και η επιρροή του νου επί της ύλης δεν είναι πλέον κάποια μυστικιστική έννοια. Αντλώντας από τη σύγχρονη Επιστήμη αλλά και από την αρχαία σοφία Ανατολής και Δύσης είναι γεγονός και έχει αποτελέσματα.
«…Αν καταφέρω και φέρω το σώμα μου σε μια βαθιά κατάσταση χαλάρωσης τότε αντιλαμβάνομαι ότι δεν περιορίζομαι στο σώμα μου. Ό,τι υπάρχει γύρω μου είναι μέρος του εαυτού μου και αντιστρόφως. Αν μπορέσω να σταματήσω την άσκοπη φλυαρία τού νου μου και τις αντιρρήσεις του, στην σιγή του, κατορθώνω τα πάντα στο προς το ένδον ταξείδι της αυτογνωσίας, της διόρθωσης, της ίασης, εκεί όπου όλα αναθεωρούνται ριζικά και η διάνοια –ο προσωπικός κοσμικός βίο-υπολογιστής μας– οριοθετεί τη διαφορά ανάμεσα σε ένα σπίτι σχεδιασμένο από αρχιτέκτονα και σε έναν σωρό από τούβλα…
Μνημοσύνη, ονειροπόληση, φαντασία, διόραση και οραματισμός, αίσθηση και διαίσθηση και άλλες καθημερινές δραστηριότητες του νου παραμένουν ακόμα ένα βαθύ μυστήριο ως προς την τρέχουσα φυσική μηχανική τους.
Τώρα όμως γνωρίζουμε ότι ο νους και το σώμα μοιάζουν με παράλληλα και αλληλοσυνεργαζόμενα σύμπαντα.
Οτιδήποτε συμβαίνει στο νοητό σύμπαν φαίνεται να αφήνει ίχνη και στο αισθητό.
Το σώμα μας δεν είναι παρά η υλική τρισδιάστατη φωτογραφία των σκέψεών μας.
Το χτίζουμε και το γκρεμίζουμε κατά βούληση ανάλογα με την ποιότητά τους.
Ας το εκμεταλλευτούμε, χρησιμοποιώντας –σε κατάσταση νοητικής ηρεμίας– τον δημιουργικό οραματισμό, την υπαρκτή αυτή ελκτική θετική δύναμη της διάνοιάς μας, εκεί, όπου τα "θαύματα" είναι η απόδειξη ότι ο νους μπορεί να διεισδύσει αρκετά βαθιά ώστε να αλλάξει τα ίδια τα πρότυπα που συγκροτούν το σώμα, στην πεμπτουσία.
Γιατί δεν είμαστε τα σώματά μας. Αυτά είναι μόνον το σκηνικό, ενώ όλα συμβαίνουν στο "παρασκήνιο".
Η συνείδηση είναι μία δύναμη την οποίαν οι περισσότεροι από εμάς υποτιμούμε.
Συνείδηση είναι η επίγνωση και επίγνωση είναι η συνείδηση και το κβαντικό άλμα σε αυτήν φαίνεται να είναι το κλειδί». (Dr Deepak Chopra, ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ, ΕΞΕΡΕΥΝΩΝΤΑΣ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΤΟΥ ΝΟΥ / ΣΩΜΑΤΟΣ, Εκδ. Aquarius)

Τολμηρό, αλλά όχι πλέον και αιρετικό, μήπως τελικά το "επίκτητο" –προγραμματιζόμενο νοητικά κατά βούληση και κατΆ επιλογήν– επηρεάζεται και υπερισχύει ή και ενισχύει το γενετικό;!
Ίσως, γιατί όχι, ας τα ξαναδούμε όλα πάλι από την αρχή.

Δυνάμει, μέσα στις λειτουργίες του 90% και πλέον του εγκεφάλου μας που ακόμα παραμένουν άγνωστες κι αδιάβατες υπάρχουν όλα, αλλά από την μη χρήση τους στο σύγχρονο δυτικό πολιτισμένο και ξεκομμένο από τη Φύση και τη φύση του άνθρωπο ατόνησαν, διότι στη Φύση ό,τι δεν χρησιμοποιείται ατονεί, εκφυλίζεται και εν τέλει χάνεται, ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, παραμένει εν υπνώσει.
Τρανό παράδειγμα οι σημερινοί πρωτόγονοι λαοί απανταχού της Γης οι οποίοι διατηρώντας αδιαλείπτως αυτήν τη σχέση με τη Φύση και τη φύση τους τα καταφέρνουν ακόμα στη λεγόμενη και ανύπαρκτη κατΆ άλλους ESP (Extra Sensory Perception, –ελληνιστί, Έξω Αισθητηριακή Αντίληψη).
Ως ελάχιστο δείγμα, ο ανήσυχος αλλά και ο σκεπτικιστής αναγνώστης μπορεί να ανατρέξει στο προσωπικό βίωμα της Αμερικανίδας ιατρού Marlo Morgan με τους σημερινούς αυτόχθονες της Αυστραλίας όπως η ίδια το περιγράφει στο γοητευτικό βιβλίο της ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ, εκδ. Διόπτρα.

Όλα δείχνουν ότι ο Πλατωνικός κόσμος των ιδεών και τα αρχέτυπά του ως πρωτογενής αρχή των πάντων είναι εδώ σε προβολή στον αισθητό κόσμο και σε συνεχή επαλήθευση από την επιστήμη σήμερα, η οποία βήμα-βήμα και πολύ προσεκτικά προσεγγίζει τα θέματα αυτά με θεωρίες και ορολογίες όπως συμπαντική συνείδηση, πλανητική υπερμνήμη, μορφογενετικά πεδία, κ.ά.
Η σύγκλιση είναι πλέον ορατή.

Χρήστες ή Αναζητητές;
Φυσική ή Μεταφυσική;
Ύλη ή Αντιύλη;
Πίστευε και μη Ερεύνα! ή, καλύτερα
Πίστευε και μη, …Ερεύνα! ή, μήπως απλά
Γνώση την οποίαν αρχαιότατοι προηγμένοι πολιτισμοί –οι λεγόμενοι και προκατακλυσμιαίοι– γνώριζαν, και τολμηροί σημερινοί επιστήμονες σιγά-σιγά και κατάπληκτοι φέρνουν ξανά στο φως;

Φυσική και Μετα-φυσική (Αριστοτέλους, ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ) και Παρα-φυσική, και όλα παίζουν, στον αδιάλειπτο χορό της ζωής.

Στη μαγεία της αναζήτησης, στην εσωτερική γνώση, φαίνεται να μην υπάρχουν τείχη αλλά κινούμενη άμμος κι αλληλεπίδραση και διαρκής όσμωση κι εκπλήξεις στην κατανόηση και την αποδοχή της αντίληψης του ΟΛΟΝ, ή, του ΕΝΑ με κάθε έννοια, αντί της άλλης, του κατακερματισμού και του επί μέρους.

Αυτήν τη στιγμή στην Ελβετία, υπογείως σε σήραγγα και υπό αυστηρά ελεγχόμενες συνθήκες, είναι ήδη σε εξέλιξη ένα κολοσσιαίο πείραμα προσομοίωσης των συνθηκών αυτής που σήμερα θεωρείται ως η πιο πιθανή εκδοχή της δημιουργίας του Σύμπαντος, δηλαδή, της Μεγάλης Έκρηξης (Big Bang). Το πείραμα πλησιάζει στο πέρας και με αγωνία αναμένονται τα αποτελέσματα και τα συμπεράσματα.
Το κομβικό όμως ερώτημα θα παραμένει ακόμα αναπάντητο: Τι υπήρχε στο κρίσιμο κλάσμα του δευτερολέπτου αμέσως πριν την μεγάλη έκρηξη;!
Αυτός ο ελλείπων κρίκος ίσως να είναι η αυτοάμυνα και η αυτοπροστασία του Σύμπαντος Κόσμου, ή, του Θεού –ευτυχώς– μήπως και η απόλυτη γνώση πέσει σε βέβηλους και αλαζόνες κι έρθει ο Κόσμος ανάποδα…

Διαχρονικές Πανανθρώπινες Υπαρξιακές Ανησυχίες για την ανεύρεση της Α-λήθειας, κι εγώ, επικαλούμαι και πάλι τον Πλάτωνα στον ΜΥΘΟ ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ, ίσως γιατί, σήμερα παρά ποτέ, η ανθρωπότης –στα εσώψυχά της– γνωρίζει καλά, ή, οφείλει να γνωρίζει ότι ζούμε όλο και περισσότερο σε έναν κόσμο ειδώλων αντί προτύπων. Ένα είδος επικίνδυνου καραγκιόζη όπου άλλοι και ερήμην μας κινούν τα νήματα, για να εξακολουθούμε να παραμένουμε παθητικοί και ανυποψίαστοι "δεσμώτες" και όχι φύλακες.

Ευνουχίσαμε το όραμα στη σύντομη, μικρή και παμμέγιστη ζωή μας!

Αναζητείται όραμα, να ενθαρρύνει την ψυχή μου!
Αναζητείται όραμα, κι εγώ ο γητευτής του!
Αλλά πού και πώς;!
Στη μηχανή αναζήτησης του υπολογιστή μου, ή, στις αλλαξοκαναλιές της ΤV μου;!
Αναζητείται η ψυχή της ελληνικής γλώσσας που –εν μιά νυκτί– "άτονα" την έχασε!
Αναζητείται επιστήθιος φίλος!
Αναζητείται ο κύκλος των "χαμένων" ποιητών!
Αναζητείται όραμα, αναζητείται "ου-τοπία"!
Αναζητείται πάθος και πάθημα να δώσει φτερά στην ψυχή μας, να μας πάει άνευ όρων ψηλά!

Για να αντέξω το εδώ πρέπει να "φύγω", νΆ αποδράσω από την "αγέλαστο πέτρα" της ύπαρξής μου προς το "αλλόκοτο", το μυσταγωγικό –όταν το πανίσχυρο καθημερινό συμφέρον και συμφέροντα μού φωνάζουν μη– προς μίαν κοινωνία "τρελών", ή, "αγγέλων" σπάζοντας έτσι, ίσως, κάθε νομοτέλεια του κόσμου τούτου.

Διάγουμε μίαν εποχή απείρου παρακμής, κατάπτωσης αξιών και σκοτεινής καρδιάς που μας καταθλίβει, η οποία, όμως, από τη μία μεν ποιοτικά διευρύνεται συνεχώς, από την άλλη δε –ακολουθώντας και αυτή την κυκλική και όχι την γραμμική ροή των πραγμάτων– ποσοτικά φθίνει.
Προσωπικά, έχω την αίσθηση ότι συντελείται μία καθολική Κοσμική κάθαρση χρονίως συσσωρευμένων σκουπιδιών και ότι για την ανθρωπότητα ο 21ος αιών θα είναι ο αιών του εγκεφάλου και της διεύρυνσης της συνειδητότητας προς πεδία ανώτερα, προς το Θείον, ή, το Αγαθόν –κατά την Ελληνική σκέψη.
Το Ανθρώπινο Αρχέτυπο και δη το Ελληνικό δεν παραδίδεται αμαχητί.

Η ιστορία επιστρέφει, η μνήμη επιστρέφει, η ψυχή επιστρέφει.

Ο αέρας της ελευθερίας στον Μεγάλο Ερωτικό της Ζωής μοιάζει να βρίσκεται στην υπέρβαση, στην "τρέλα", στην τόλμη που σε πάει παραπέρα, στα "φευγάτα ενδιαφέροντα εν είδει διανοητικής πρέζας", στην αυτάρκεια και όχι στην εξάρτηση από τεχνητές καταναλωτικές "ανάγκες" για εντυπωσιασμό και ψευτομαγκιά, στον αφυπνισμένο ηνίοχο νου κυβερνήτη και δυνάστη μαζί και στην αγάπη που ουδέποτε εκπίπτει, για τη γνώση που οδηγεί στην επίγνωση και διώχνει την απόγνωση.

Η παρούσα εποχή καλεί τον άνθρωπο μορφέα (αποκοιμισμένο) να αναδειχθεί σε Ορφέα.

…Όσο μπορείς, κατά πώς λέει κι ο ποιητής.

ΤΡΕΙΣ ΨΥΧΕΣ, ΤΡΕΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ:
Α) ΔΟΞΑΡΙ ΕΙΜΑΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ, ΚΥΡΙΕ. ΤΕΝΤΩΣΕ ΜΕ, ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΣΑΠΙΣΩ.
Β) ΜΗ ΜΕ ΠΑΡΑΤΕΝΤΩΣΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ, ΘΑ ΣΠΑΣΩ.
Γ) ΠΑΡΑΤΕΝΤΩΣΕ ΜΕ, ΚΥΡΙΕ, ΚΙ ΑΣ ΣΠΑΣΩ.

(Νίκος Καζαντζάκης, ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΓΚΡΕΚΟ)

Αθήνα, Μάρτιος 2008

* Μιθριδατισμός:
Συνήθεια του να παίρνει κανείς δηλητηριώδεις ουσίες, αρχίζοντας με μικρές ποσότητες που βαθμιαία αυξάνονται. Ο μιθριδατισμός ονομάστηκε έτσι από τον Μιθριδάτη τον Ευπάτορα, βασιλιά του Πόντου (Δ, 7), που είχε συνηθίσει τον οργανισμό του να δέχεται δηλητηριώδεις ουσίες, για να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει ενδεχόμενη απόπειρα δολοφονίας του με δηλητηρίαση.
(Γιάννης Λάμψας, ΛΕΞΙΚΟ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΕΛΛΑΔΑ-ΡΩΜΗ, Εκδ. Δομή)