Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΖΩΣΙΜΑΙΑΣ ΣΧΟΛΗΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
Θεμιστοκλής Κ. Βαρδάκης
 

(1919 - 2001)
Απόφοιτος Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων, Δρ Φιλοσοφίας, αλλά μόνο δάσκαλος, έλεγες...



Μία εκκρεμότητα ηθικής οφειλής για μένα, όταν, στη διαθήκη σου, μου έκανες την τιμή και μου έδινες την ευθύνη να «Διαχειριστώ το προσωπικό σου αρχείο κατά την κρίση μου», είναι...

...Πάντα έλεγες ότι είχες κάτι να μου αφήσεις, κάτι να μου εμπιστευθείς για το μέλλον, για τον καιρό της οριστικής απουσίας σου. Κι εγώ πάντα επιμελώς άλλαζα κουβέντα, γιατί δεν αντέχω τους αποχαιρετισμούς...που όμως έρχονται οπωσδήποτε.
Με ανύπαρκτα μέσα πρώτευσες παντού.
Κάθε βραδάκι, πίσω από την αυλόπορτα του σπιτιού σου στην οδό Μιχαήλ-Αγγέλου, περίμενες τη στιγμή που ο συμμαθητής σου Διονύσης Ίκκος θα σου άφηνε δανικά τα βιβλία του για να μελετήσεις με αυτά κι εσύ, χωρίς να θίγεται (;) η υπερηφάνεια σου, γιατί ο Διονύσης ήταν φίλος σου και η οικογένειά του σε είχε αγκαλιάσει, όπως και όλοι οι δάσκαλοί σου. Γράμματα, κυρά Κώσταινα, πάση θυσία γράμματα γι' αυτό το παιδί, ορμήνευε συνεχώς τη μητέρα σου ο Χρίστος Σούλης, ο Γυμνασιάρχης σου.
Δεμένος και προστατευτικός με τ' αδέρφια σου αν και ο προτελευταίος στη σειρά, χρωστάς, έλεγες, ιδιαίτερα στην αδερφή σου Σοφία, η οποία, παρότι μόλις έφηβη κι αυτή αλλά 10 χρόνια μεγαλύτερη, παραμέρισε τη δική της πορεία χάριν των μικρότερων αδερφών της που πονούσε σαν παιδιά της, δεσμευμένη από έναν αβίαστο όρκο καρδιάς που έδωσε στον άρρωστο από φυματίωση και ετοιμοθάνατο πατέρα σας. Και τα κατάφερε να σας μορφώσει όλους, πλην του εαυτού της, αφού έπρεπε να εργασθεί.
Ο όρκος έπιανε τόπο!
Με "Λίαν καλώς" απόφοιτος της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων (1937), αριστούχος απόφοιτος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ιωαννίνων (1939) και ιδεολογικές ανησυχίες των καιρών...

Κι επιτέλους δάσκαλος, στα χωριά της Ηπείρου, με σύντροφο πάντα τη γραφομηχανή σου, που σήμερα κοσμεί το γραφείο μου. Πρώτος και σ' αυτό -αφού συνέλαβες αμέσως την αξία της ως εργαλείο γραμμάτων, την απέκτησες και την έκανες βιοπορισμό, δακτυλογραφώντας με αυτήν τις παραδόσεις των καθηγητών για τους συμφοιτητές σου, σε εποχές που τα συγγράμματα σπανίζανε, ή, ήταν υπό εξέλιξη.
Πόλεμος, κατοχή, κακουχίες, αγώνες, όπως για όλους τους Έλληνες, για όλους τους Πατριώτες.
Συναρπαστικές εμπειρίες στα χωριά της Ντουσκάρας, στα βουνά του Σουλίου, στα λημέρια όπου δεν πατούσε γερμανός κι οργανώνονταν η Εθνική Αντίσταση παρέα με το συνάδελφο, αχώριστο ειλικρινή φίλο, σύντροφο κι αργότερα γαμπρό σου Κώστα, ασθενικό κι ασυνήθιστο σε ταλαιπωρίες γιατί στα είκοσί του χρόνια είχε αρρωστήσει κι είχες πάντα το νου σου γι' αυτόν, που φανέρωνε τώρα στα έκπληκτα μάτια σου την άλλη του δύναμη, την τόλμη.
...«Ο Επιθεωρητής μας κ. Φωτεινόπουλος, τυπικός, διορατικός και φιλικός μαζί, μάς εφοδίασε πρόθυμα με έγγραφα απόσπασης στο Δημοτικό Σχολείο Ζωτικού και εντολή λειτουργίας του. Να έχουμε στο άγνωστο που πηγαίναμε δικαιολογητικό της παρουσίας μας εκεί. Και οι δικοί μας την αιτιολογία της απουσίας μας από τα Γιάννινα. Για κάθε δύσκολη περίπτωση.
Με σχολεία επιταγμένα όμως και απόντες μαθητές δεν μπορούσε πια να γίνει λόγος για λειτουργία τους. Αντί ν' ανοίξουμε το σχολείο καταλήξαμε στρατευμένοι στις ανταρτικές δυνάμεις.», γράφεις...
Ο δάσκαλος παραμέρισε. Τώρα μπροστά είναι ο Έλληνας κι ο Αγωνιστής, καθώς μέσα σου υπερίσχυε η νοοτροπία του προδομένου Αξιωματικού της Αλβανίας που άφησε το όπλο του κι αναπολούσε το άλογό του και τον ιπποκόμο που μαζί του μοιράστηκε τον ύπνο με βάρδιες και τις οπτασίες για τα γήινα που κάνουνε πιο αβάσταχτο το βάρος του πολέμου. Που ξυπνούσε "ελεύθερος πολίτης" σε μία πατρίδα διαλυμένη κάτω από διπλή ξένη κατοχή και ζητούσε εκδίκηση και δικαίωση.
...«Τα τραγικά νέα και η φρίκη κυκλοφορούσαν σύντομα από βοσκό σε βοσκό, από πεζοπόρο σε έντρομο δρομέα, από χωριό σε χωριό, στα προάστια, από γειτονιά σε γειτονιά και από σπίτι σε σπίτι, σε μία ιδιότυπη τηλε-ακρόαση.», γράφεις...
Και στ' αυτιά σου ανελλιπώς τα λόγια της μάνας σου: «Από τη Μικρασία δε γύρισε κανείς παιδί μου από εκείνους που ατίμασαν γυναίκες, εγώ θα σε περιμένω να γυρίσεις.»
Δέκα ολόκληρα χρόνια στρατευμένος κι αμέτρητες ιστορίες από όλα τα πεδία των μαχών στα βουνά και στην πόλη. Μία μάλιστα νοιώθω να την έζησα προσωπικά αν και αφορά τον αδερφό μου Λεωνίδα που, νήπιο, τον κουβαλούσες στους ώμους σου, όταν χρειάστηκε να φυγαδεύσεις όπως-όπως τους δικούς σου από τα τρομοκρατημένα χωριά και τις παρυφές, προς τις κορφές των βουνών της Δωδώνης: Μικρό παιδί ήθελε, λέει, να νοιώθει κι αυτός Αγωνιστής κι απαιτούσε να είναι "ζωσμένος" με φυσίγγια, όπως ο θείος -λωρίδες από γάζες δεμένες σταυρωτά στο στήθος του, που στα παιδικά μάτια φαντάζανε σφαίρες!
Όμως, εσύ, μάθαινες...γερμανικά!
Αγώνες και Γράμματα και μύχιες σκέψεις για ολοένα και υψηλότερα, για να συνεχίσεις αργότερα τη μετεκπαίδευσή σου πρώτα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1950-1952) και κατόπι στην Ελβετία ως υπότροφος του ΙΚΥ στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης (1953-1957) -με τη συντροφιά έκτοτε και της γυναίκας σου Μάχης- για τη διδακτορική σου διατριβή στα Παιδαγωγικά.
Παρά τρίχα γλίτωσες και ξέφυγες από ένα βαρύ και άδικο "πιστοποιητικόν κοινωνικών φρονημάτων" την 5-5-55, που ασφαλώς θα άλλαζε την πορεία της ζωής σου.
...«Σήμερα 5-5-55 είναι μία ιδιότυπη ημερολογιακά ημέρα. Τέτοια σύμπτωση ψηφίων έχουμε κάθε ένδεκα χρόνια, ένα μήνα και μία ημέρα. Φυσικά δεν ξεχνώ ποτέ την ημέρα αυτή. Τρία τέρμινα αργότερα στο γύρισμα του χρόνου στις 8-8-88 ανοίχτηκαν και κάηκαν οι φάκελοι των πολιτών στις Ασφάλειες και τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων καταργήθηκαν.
Ευχαριστώ κι ευγνωμοσύνη δια βίου στο Γιάννη που με βοήθησε, θύμα και ο ίδιος!», γράφεις...
Επιστροφή στην Ελλάδα και η ζωή συνεχίζεται.
Στη Θεσσαλονίκη, ως Καθηγητής πρώτα και ως Υποδιευθυντής αργότερα της Παιδαγωγικής Ακαδημίας της, την πόλη που λάτρεψες αρνούμενος επί σειρά ετών για χάρη της ακόμα και την προαγωγή σου, γιατί θα έπρεπε, με τα τότε δεδομένα, και να την εγκαταλείψεις.
Οι επιστροφές σου οδικώς με το VW σου στα Γιάννινα για τα Χριστούγεννα σήμαιναν συναγερμό για τους δικούς σου που γνώριζαν τους κινδύνους που έχει ακόμη και σήμερα το πέρασμα στην Κατάρα με χιόνια και πανηγύρι για τα ανέμελα πιτσιρίκια ανίψια σου που παραφύλαγαν στις γωνιές του δρόμου για να φέρουν, το γρηγορότερο, το καλό μαντάτο της άφιξής σου στη γριά μάνα σου που σου είχε και της είχες αδυναμία.
Ώσπου, κάποτε, το αποφάσισες κι έφυγες, για να προχωρήσεις ως Διευθυντής πλέον στη Λάρισα.
Και η αρχή του τέλους...αλλά πρόσκαιρα.
Στην Καρδίτσα, ως ο πρώτος Διευθυντής, ουσιαστικά ίδρυσες και οργάνωσες τη νεοσυσταθείσα τότε Παιδαγωγική Ακαδημία της για να αποταχθείς αργότερα από αυτή, για...’κείνον το φάκελο στη σκιά της ζωής σου.
Η δικτατορία σε τιμώρησε.
Η Δημοκρατία σε δικαίωσε.
Επανέρχεσαι, για να διευθύνεις τις Παιδαγωγικές Ακαδημίες Μυτιλήνης και Ρόδου και ο κύκλος φαίνεται να κλείνει με την αγαπημένη σου Θεσσαλονίκη που σε υποδέχεται ξανά.
Όμως ο κύκλος δεν έκλεισε, αντίθετα, διευρύνθηκε σε ανώτερους ομόκεντρους κύκλους.
Εκλήθης από το Υπουργείο Παιδείας ως Επίτιμος Σύμβουλος στο ΚΕΜΕ για να συνδράμεις εκ νέου στη διαρκώς συνεχιζόμενη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση (σε εκφυλισμό και παρακμή σήμερα με τις ριζοσπαστικές αντιλήψεις που, ναι, κυριολεκτούν, σπάνε τις ρίζες μας και τείνουν να μας αφήσουν αίολους -χωρίς γλώσσα, χωρίς ιστορία, χωρίς εθνική μνήμη και συνείδηση. Συνιστά ύβρη, που θα φέρει τη δίκη και τη νέμεση και ως πολίτες μάς καλεί σε επ-ανάσταση πνευματική, για την επαναφορά στην ορθή τάξη, για να σώσουμε από τον μεθοδευμένο αφανισμό τον υπέροχο "κόσμο" των Ελλήνων. Κι αυτό μόνο δια της γνώσεως μέσα από τις πρωτογενείς πηγές μπορεί να γίνει, μέσα από την αλήθεια).
Συνταξιούχος ων, είχες την έκπληξη: Εκλήθης και πάλι από το Υπουργείο Παιδείας ως ο αρμοδιότερος για την Οργάνωση και τη Διεύθυνση Σπουδών της ΣΕΛΔΕ, σχολή για την επιμόρφωση νηπιαγωγών και δασκάλων όλης της χώρας (1979-1980).

Τη διδασκαλική σου πορεία και αντίληψη εξέφρασαν και οι συγγραφές σου:

* Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΩΓΗ ΤΟΥ (1964)
ΚΑΤΑ ΤΟΝ J. H. PESTALOZZI
* ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΙΔΙΚΗΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗΣ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟΥ (1966)
ΔΙΑ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΑΣ ΣΧΟΛΩΝ ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ
* ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ (1981)
* ΗΜΙΤΕΛΕΣ ΕΡΓΟ ΣΟΥ για τη Μετά-Σοβιετική Παγκόσμια Πραγματικότητα σχετικά με την
Οικογένεια, την Παιδεία, την Κοινωνία, καθώς επίσης
* ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ και ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ

Μορφή χαρακτηριστική και νους διορατικός αλλά και πρακτικός και πολυμήχανος, ήσουν για συγγενείς και γείτονες ο υδραυλικός, ο ηλεκτρολόγος, ο μάστορας τέλος πάντων για κάθε μερεμέτι, που κατέφθανε με τα εργαλεία του για τις πρώτες βοήθειες.
Στις μεταξύ μας ατέλειωτες συζητήσεις-αναλύσεις καταλήγαμε συνήθως διαφωνώντας -στα Κυριακάτικα γεύματα που ερχόμουνα κατόπιν παραγγελίας για ’κείνη τη χορτόσουπα της Μάχης, που εμένα δεν μου πετύχαινε ποτέ.
Σήμερα το ομολογώ, ναι, στα περισσότερα είχες δίκιο. Είχα μιάν αργοπορία, μιά διαφορά φάσης στην αποδοχή κάποιων απόψεων. Κέρδισες.
Γλεντζές όταν χρειάζονταν και χωρατατζής κι ο Αι-Βασίλης με τα δώρα. Όμως εγώ, κάποτε, σε αναγνώρισα από τα παπούτσια σου που δεν είχες καλύψει καλά και το παραμύθι χάθηκε.
Εσωστρεφής, μοναχικός και μόνος, σεμνός και παρεξηγημένος, ενίοτε έως και δειλός.
Πλάνη για τους άλλους, πλάνη για σένα τον ίδιο, ίσως και εν αγνοία σου.
Αν υπήρξες κάποτε, ίσως, λιγότερο γενναίος, αυτό ήταν έναντι του εαυτού σου, όταν εκλήθης -όπως όλοι- στο μεγάλο Ναί, ή, το μεγάλο Όχι της ζωής σου, στον πόλεμο μέσα σου. Επιμελώς, και όχι τυχαία, έκρυβες τον μυστικό εαυτό σου για να τον προφυλάξεις από το πλήθος που μας συνθλίβει, για μην τον σκορπίσεις στα ανούσια.
Χαρακτηριστικό που αναγνωρίζω και στον εαυτό μου κι αναρωτιέμαι αν ωφελεί!
Δάσκαλο, μόνο δάσκαλο, χαρακτήριζες τον εαυτό σου και είχα την ευκαιρία πολύ αργότερα, έμμεσα αλλά προσωπικά, να μάθω για τις γόνιμες παιδαγωγικές σου σχέσεις μεταξύ έδρας και ακροατηρίου σου.
Άνθρωπος και Αγωγή-Μόρφωση ήταν για σένα έννοιες άρρηκτα δεμένες και πρότυπα, Πρότυπη-Παιδεία το μόνιμο όραμα στην άκρη του μυαλού σου, για έναν κόσμο χρήσιμο, έναν κόσμο όμορφο, έναν κόσμο πιο φιλικό.
.............
«Η μόρφωση έπαυσε οριστικά στην εποχή μας να είναι προνόμιο για λίγους. Έχει γίνει πια λειτουργική ανάγκη για όλους. Στον καθένα που προβληματίζεται για το μέλλον των παιδιών του σε έναν κόσμο ασταθή και αβέβαιο γίνεται τώρα φανερό πόσο σημαντική είναι για την προκοπή τους η αναμόρφωση της εκπαίδευσης και η "εσωτερική" και οργανωτική αναδιάρθρωση των σχολείων όλων των τύπων και βαθμίδων.

Για να επιτύχει στο ρόλο του αυτό το σύγχρονο σχολείο χρειάζεται:

1. αυστηρό προσανατολισμό στον Άνθρωπο που η αξιοπρέπεια και η ελευθερία του κινδυνεύει πάντα, ιδιαίτερα όμως στην εποχή μας, να περιφρονηθεί και να καταπατηθεί (ανθρωπολογική θεώρηση),
2. σεβασμό στα κοινωνικά δεδομένα του ειδικού χώρου λειτουργίας του, αφού αποτελούν την αφετηρία και το τέρμα της όλης παιδευτικής του εργασίας (κοινωνιολογική θεμελίωση),
3. κριτική αντιμετώπιση και εναρμόνιση των σχέσεων ανάμεσα στο δάσκαλο και στο μαθητή που σήμερα παρουσιάζουν έντονα τα συμπτώματα της κρίσης (ψυχολογική αποδεικτική),
4. δεν πρέπει τέλος να αγνοήσουμε και ένα νέο παράγοντα: την τεχνολογία, η οποία επηρεάζει σημαντικά τη θεωρία και την πράξη του σύγχρονου σχολείου, δίνοντάς του μία καινούργια διάσταση και αρκετούς προβληματισμούς.

Η Διδακτική -κλάδος της Παιδαγωγικής επιστήμης- καθορίζει τις αρχές, διαγράφει τους τρόπους και υποδεικνύει τα μέσα της ορθής διεξαγωγής της διδασκαλίας προς επίτευξη των σκοπών, τους οποίους γενικότερα επιδιώκει η αγωγή.
Σήμερα γίνεται διάκριση μεταξύ Γενικής και Ειδικής Διδακτικής.

Τα βασικά προβλήματα της Διδακτικής είναι:

1. Η φύση της διδασκαλίας
2. Ο σκοπός της διδασκαλίας
3. Η εκλογή και η διάταξη της διδακτέας ύλης
4. Η μέθοδος διδασκαλίας
5. Τα μέσα διδασκαλίας καί
6. Ο διδάσκων ως παράγων της ορθής διεξαγωγής της διδασκαλίας και ως μορφή παραδείγματος και προτύπου.

Η Παιδαγωγική Ανθρωπολογία δεν είναι κλειστή επιστήμη, αφού το αντικείμενό της, ο άνθρωπος, παραμένει πάντα ο "μεγάλος άγνωστος".
Όμως ο άνθρωπος είναι το μοναδικό όν, στο οποίο συναντώνται η ύλη και το πνεύμα. Μόνον ο άνθρωπος ανήκει ταυτόχρονα στη σφαίρα του "είναι" και του "πρέπει" και για το λόγο αυτό επιβάλλεται να διαπαιδαγωγηθεί στην ολότητά του, για να μπορέσει να υψωθεί από το βιολογικό στο πνευματικό επίπεδο.
Η αγωγή είναι η πρώτη και ουσιαστική βοήθεια που μπορεί και πρέπει να προσφέρουμε στον άνθρωπο. Βασική της επιδίωξη είναι να αφυπνίσει και να καλλιεργήσει αρμονικά όλες τις δυνάμεις του και τις φυσικές του καταβολές. Με τον τρόπο αυτό ο άνθρωπος θα γίνει ικανός να ικανοποιεί μόνος του, αυτόνομα και αυτενεργά, τις ανάγκες του και να ανταποκρίνεται σωστά στα καθήκοντα, στις σχέσεις και στις απαιτήσεις που η ζωή τού επιβάλλει. Κυρίως όμως η αγωγή πρέπει να βοηθήσει το άτομο να αποκτήσει συνείδηση της βαθύτερης και ανεπανάληπτης ανθρώπινης αξίας του. Μόνον η "εμπειρία" αυτή υψώνει τον άνθρωπο υποχρεωτικά και ουσιαστικά πάνω από το ζώο.
Στην έρευνα των προβλημάτων της ξεκινά από τον άνθρωπο στη συγκεκριμένη, πραγματική κατάσταση που βρίσκεται, με τις αδυναμίες και ατέλειές του και αποβλέπει στον Άνθρωπο ως τελείωση της εικόνας του.
Όταν η αγωγή, ως επαγγελματική δραστηριότητα, δεν εμπνέεται από το βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης υπόστασης γίνεται απλώς επίβλεψη, εξωτερική πειθαρχία και διδαχή χωρίς να αφυπνίζει και να ενεργοποιεί δυνάμεις που θα συμβάλλουν ουσιαστικά στην ολοκλήρωση του ανθρώπου.
Το πρόβλημα όμως της αγωγής, σε τελευταία ανάλυση, είναι πρόβλημα των δασκάλων-παιδαγωγών:Πιστεύεται γενικά και διακηρύσσεται από πολλές πλευρές ότι παρά την ανάπτυξη της υλικο-τεχνικής υποδομής της σύγχρονης εκπαίδευσης, η ψυχή του σχολείου παραμένει πάντα ο Άνθρωπος-δάσκαλος.
Και η σύγχρονη οικογένεια όμως έχει χάσει σημαντικό μέρος από την ιδιότυπη παιδαγωγική της δύναμη.
Πρέπει ακόμη να σημειωθεί και η μεταλλαγή που έχει συντελεστεί και στο ίδιο το αντικείμενο της παιδαγωγικής μας προσπάθειας δηλ. το παιδί. Κύρια χαρακτηριστικά του σήμερα είναι ο ρεαλισμός, η έντονη δραστηριότητα και η εξαφάνιση των αποστάσεων στις διαπροσωπικές σχέσεις. Για να μπορέσει ο δάσκαλος να βοηθήσει αποτελεσματικά το παιδί και το νέο της εποχής μας στη λύση των προβλημάτων του, χρειάζεται βαθειά ψυχολογική μόρφωση, διεισδυτική ικανότητα, ανθρώπινη κατανόηση και παιδαγωγικό τακτ.
Είναι τέλος η νέα θέση μας στον Ευρωπαϊκό χώρο που προβάλλει στο σχολείο καινούργιες απαιτήσεις. Το σύγχρονο σχολείο έχει χρέος να προετοιμάσει το νέο τύπο Έλληνα-Ευρωπαίου με ανεπτυγμένες τις τεχνικές του ικανότητες, με καλλιεργημένο τον ανθρωπισμό του και πάνω από όλα με ενισχυμένη την εθνική του συνείδηση και την πίστη του στα ιδεώδη της Φυλής μας..
Στο χώρο της αγωγής το πρόβλημα της ελευθερίας επίσης παίρνει διαφορετικές διαστάσεις. Τόσο η αυταρχική αγωγή, όσο και η απεριόριστη ελευθερία καταλήγουν σε βάρος του παιδιού. Σε κάθε περίπτωση, όμως, είναι ανάγκη να βρεθεί το σωστό μέτρο.
Για να μπορέσει ο άνθρωπος να μεταμορφωθεί από παιδί της φύσης σε παιδί του πολιτισμού.
Η διαλεκτική κίνηση ελευθερίας-καταναγκασμού, η δημιουργική αυτή σύνθεση, η πραγματική ελευθερία, δεν είναι κάτι δεδομένο. Ακόμη δεν είναι κάτι το στατικό. Αντίθετα, είναι κάτι που οφείλουμε διαρκώς να επιδιώκουμε, γιατί ανήκει στη σφαίρα του "πρέπει" και είναι ανάγκη κάθε μέρα, κάθε ώρα, να κατακτιέται ξανά με υπεύθυνο και συνεπή αγώνα.
Δεν είμαστε ελεύθεροι, γινόμαστε ελεύθεροι σε μία εναγώνια, δύσκολη, αλλά και ωραία προσπάθεια που καταξιώνει τον άνθρωπο και κρατάει όσο και η ζωή του.»
(Θ.Β. ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, 1981)
.............
Ένα φτωχόπαιδο πολύτεκνης οικογένειας και αγράμματων γονιών που έζησες σχεδόν αποκλειστικά για τα γράμματα των τέκνων των άλλων και δεν έχασες τις ρίζες σου, ήσουν.
Έφυγες αναπάντεχα ένα μεσημέρι του Αυγούστου από αμέλεια γιατρών και νοσηλευτών και με απωθημένο το παράπονο ότι κανένα από τα ανίψια σου δεν έγινε...δάσκαλος.

...Αρχείο και προσωπικές μνήμες που ανασύρονται και διαπλέκονται και σταματούν εδώ.

Θείε, συγγνώμη για την καθυστέρηση, όμως με αιφνιδίασες, κι έπρεπε κάπως να αποστασιοποιηθώ συναισθηματικά για να βρω την άκρη, για να μπορέσω να είμαι αντικειμενική.
Κι αναρωτιέμαι αν τα κατάφερα!

...ΖΩΣΙΜΑΙΑ και ΖΩΣΙΜΑΔΕΣ ξανά στο προσκήνιο, πάση θυσία...

«Ποιος αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει;
Ποιο το "νυν" και ποιο το "αιέν" του κόσμου...;»
(Οδυσσέας Ελύτης)

Ευτυχία Μιχέλη, Δρ Βιολόγος, Απόφοιτος Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων
Αθήνα, Μάρτιος 2006.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟΝ...

...Είναι η εναγώνια σκέψη και φωνή μίας σπουδαίας φιλολόγου και συγγραφέως βιβλίων με πολλά εύσημα -γνωστή ίσως και από άρθρα και τηλεοπτικές εμφανίσεις της- που με την άδειά της σας τη μεταφέρω...από το "ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΟΝ":

«Ιεράρχησις Προτεραιοτήτων: "Από ΠΑΙΔΕΙΑΣ δεί άρχεσθαι".

Εκπαίδευσις: Εθνικό Πρόβλημα:

Αν συνεχιστή αυτό το σύστημα εκπαιδεύσεως ΔΕΝ θα έχουμε Έλληνες, ΔΕΝ θα έχουμε Ελλάδα... Η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ...
Θα σας αναφέρω το Γιατί: Φθάσαμε σε αυτό το σημείον επειδή έχουμε εγκαταλείψει την ανατροφή, την ουσιαστική-ανθρωπιστική εκπαίδευσι, και γενικώς την ΠΑΙΔΕΙΑ των ΠΑΙΔΙΩΝ μας.
Γιατί η Γλώσσα, η Ελληνική Γλώσσα, σταθμός στην πορεία του Παγκοσμίου πολιτισμού, βάλλεται, φτωχαίνει, πεθαίνει.
Τα παιδιά και οι έφηβοι είναι το φυτώριο απ' όπου θα στελεχωθή η κοινωνία: μελλοντικοί γονείς, σωστοί πολίτες και πολιτικοί, επαγγελματίες, λειτουργοί, και κυρίως "φύλακες" κατά τον Πλάτωνα.
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ, Πρόγονοι... Πήτε μας τι έφταιξε... Τι πρέπει να κάνουμε για να βγούμε από αυτή την φοβερή κρίσι... που μας οδηγεί σε άκρως επικίνδυνες καταστάσεις... σε κατοχές... σε καταστροφές... σε θρήνους...
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ, Πρόγονοι... Πήτε μας τι πρέπει να κάνουμε... Χάνεται η Ελλάς. Χάνεται ο Ελληνισμός... Αφανίζονται, εκφυλίζονται οι Έλληνες...
Πώς ραγίζει η καρδιά μας...!
Δεν υπάρχουν πια Έλληνες;;;...
ΑΝΩΝΥΜΕ ΕΛΛΗΝΑ, μέσα στις ρίζες Σου υπάρχει όλη η φύτρα της Φυλής μας.
Τίποτα δεν έχει χαθή... Απλώς ο σπόρος κοιμάται...

Δρ Άννα Τζιροπούλου Ευσταθίου»

Φωτογραφίες: