Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΖΩΣΙΜΑΙΑΣ ΣΧΟΛΗΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
Ένα έθιμο της Αργεντινής που τιμά την Ελλάδα
 

Εύη Μάρτιν
(Περιοδικό ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ, Αρ. Φύλλου 38/91)



Κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1980, ευρισκόμενη στο ζενίθ της πιανιστικής μου πορείας, είχα το προνόμιο να αποκτήσω την συμπαράσταση και αποκλειστική εποπτεία της Διεθνούς Αντιπροσωπείας Σχέσεων (USICA) υπό την αιγίδα του Υπουργείου Εξωτερικών της Αμερικής, της οποίας αποκλειστικός σκοπός ήταν να παρουσιάζει και να υποστηρίζει Αμερικανούς καλλιτέχνες στο εξωτερικό.
Αυτό εσήμαινε ότι, οποτεδήποτε επρόκειτο να κάνω κάποια περιοδεία έξω από την Αμερική, ο καλλιτεχνικός μου αντιπρόσωπος ειδοποιούσε το Υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο με την σειρά του αναλάμβανε να θέσει στην διάθεσή μου τα κατάλληλα μέσα επικοινωνίας των εκάστοτε χωρών που θα επισκεπτόμουν, ούτως ώστε να επιληφθούν της κατάλληλης φιλοξενίας και να μου προσφέρουν όλες τις ανέσεις μέσω των τοπικών διπλωματικών πηγών (Πρεσβείας, Προξενείου). Φυσικά κάτι τέτοιο αποτελεί μια αφάνταστα σπουδαία υπηρεσία και εξαιρετική τιμή για τον καλλιτέχνη.
Με αυτές τις προϋποθέσεις ξεκίνησα για την Νότιο Αμερική, για μια περιοδεία διαρκείας τεσσάρων εβδομάδων (ολόκληρο τον μήνα Αύγουστο) με προορισμό το Περού, την Χιλή, την Αργεντινή και την Βραζιλία.
Μετά από δύο θαυμάσιες εβδομάδες στην Λίμα του Περού και το Σάν Ντιάγο της Χιλής, έφτασα στο Μπουένος ¶υρες της Αργεντινής όπου θα παρέμεινα τις επόμενες οκτώ ημέρες. Στο αεροδρόμιο με υποδέχθηκε ο κ. Νασέλσκι, ειδικός απεσταλμένος της Αμερικανικής Πρεσβείας, ο οποίος προσεφέρθη να με συνοδεύσει στο ξενοδοχείο SHERATON όπου και θα διέμενα.
Κατά την διάρκεια της διαδρομής προς το ξενοδοχείο, συζητώντας μαζί του, του δήλωσα ότι λόγω της σοβαρότητας της εργασίας μου οι πρώτες τέσσερες ημέρες ήταν αφιερωμένες αποκλειστικά στην προετοιμασία του κονσέρτου μου, αλλά οι επόμενες τέσσερες ημέρες της διαμονής μου θα μου έδιδαν την ευκαιρία να περιηγηθώ το Μπουένος ¶υρες και να επισκεφθώ τα αξιοθέατα.
Το Μπουένος ¶υρες είναι μια πόλη 10 εκατομμυρίων κατοίκων και το διακρίνουν φαρδείς λεωφόροι, θαυμάσια πάρκα και επιβλητικά κτήρια νεοκλασικού τύπου. Η πόλη είναι καθαρώς επίπεδη και θυμίζει αρκετά την ρυμοτομία του Λος ¶ντζελες και ο ρυθμός είναι απόλυτα ευρωπαϊκός.
Ο πληθυσμός του Μπουένος ¶υρες απαρτίζεται από ανθρώπους διαφόρων εθνικοτήτων, αποδήμους διαφορετικών κρατών, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην μακρινή αυτή χώρα. Κανείς ακούει διάφορες γλώσσες να ομιλούνται παντού, στους δρόμους, στις αγορές, στα ξενοδοχεία και εστιατόρια, πάρκα και μουσεία. Δικαίως, λοιπόν, η πόλη αυτή έχει αποκτήσει τον τίτλο: «Η πόλη των ξένων» και προσφέρει κάτι σε κάθε επισκέπτη.
Αφού λοιπόν τελείωσα την δουλειά μου, μετά από ένα πολύ ικανοποιητικό κονσέρτο, αισθάνθηκα την ανάγκη να ικανοποιήσω την περιέργειά μου περιηγούμενη την θαυμάσια αυτή πόλη και να γνωρίσω από κοντά μερικά από τα αξιοθέατα.
Στις περιηγήσεις μου συμπεριλαμβάνονταν: επίσκεψη στο Εθνικό Μουσείο, μερικά από τα θαυμάσια πάρκα, ένα κονσέρτο στο Εθνικό Ωδείο Μουσικής, μια αξέχαστη περιήγηση στο TEATRO COLONE (περίφημη Όπερα) του Μπουένος ¶υρες που είναι αφάνταστα και απεριόριστα μεγάλο (σαν μια μικρή πόλη). Φυσικά δεν παρέλειψα να επισκεφθώ και ένα περίφημο βραδινό κέντρο όπου παρακολούθησα μια παράσταση Αργεντινού ταγκό, ιδιαιτερότητα της Αργεντινής.
Ο κ. Νασέλσκι, της Αμερικανικής Πρεσβείας, ο οποίος με συνόδευσε σε μερικές από τις περιηγήσεις μου, με συμβούλευσε ότι θα έπρεπε, πριν φύγω, να μη παραλείψω να επισκεφθώ την περίφημη ΠΑΜΠΑΣ ΠΕΡΟΝ η οποία ευρίσκεται κάπου 10-15 μίλια βορειοανατολικά του Μπουένος ¶υρες.
ΠΑΜΠΑΣ είναι η λέξη που αντιστοιχεί σε «αγρόκτημα», όπου καλλιεργούν την γη, κτηνοτροφία και οτιδήποτε άλλο έχει σχέση με την ζωή στο αγρόκτημα.
Αποφάσισα λοιπόν να ακολουθήσω την συμβουλή του, αφού, μάλιστα, με διαβεβαίωσε ότι ειδικά αυτή η ΠΑΜΠΑΣ ήταν δημοφιλέστατη και γνωστότατη στους επισκέπτες για την θαυμάσια και ξακουστή φιλοξενία και τα περίφημα έθιμα με τα οποία υποδέχονται τους επισκέπτες.
Πραγματικά, απεδείχθη μια αξέχαστη εμπειρία και, μέχρι σήμερα (μετά από είκοσι χρόνια), κάθε φορά που αναπολώ αυτές τις στιγμές, αισθάνομαι μια απερίγραπτη χαρά και υπερηφάνεια για ένα απόλυτα μοναδικό και ασυνήθιστο έθιμο με το οποίο οι Αργεντινοί τιμούν την Ελλάδα.

ΜΙΑ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΠΑΜΠΑΣ


Εκείνο το πρωί (22 Αυγούστου 1984) συγκεντρωθήκαμε όλοι στο σαλόνι του ξενοδοχείου SHERATON περιμένοντας το λεωφορείο που θα μας πήγαινε στην περίφημη Αργεντινή ΠΑΜΠΑΣ που, στο παρελθόν, είχε φιλοξενήσει αναρίθμητες διεθνείς προσωπικότητες που επισκέπτονταν την Αργεντινή.
Το ταξίδι ήταν πολύ ευχάριστο, ο καιρός (παρΆ όλο που ο Αύγουστος είναι χειμερινός μήνας νοτίως του Ισημερινού) πολύ ήπιος και κατά την διάρκεια της διαδρομής ο ξεναγός μας έδιδε συστάσεις και πληροφορίες για τα διάφορα αξιοθέατα της ΠΑΜΠΑΣ.
Στις 9:30 π.μ. ακριβώς αφίχθημεν στο προαύλιο όπου και συναντήσαμε έναν ατέλειωτο αριθμό άλλων λεωφορείων που αφίχθησαν συγχρόνως από όλα τα σημεία του ορίζοντος.
Αναμφίβολα αυτό ήταν ένα διεθνές κοινό και μια ακόμη διαβεβαίωση ότι ευρισκόμεθα στην «πόλη των ξένων».
Κατά τις πληροφορίες που μας έδωσαν, το έθιμο καλούσε όλους τους επισκέπτες να βρεθούν στις 12:00 το μεσημέρι στο κεντρικό κτήριο όπου σερβίρεται το παραδοσιακό Αργεντινό μοσχάρι, μεσημεριανό γεύμα (φιλοξενία από το αγρόκτημα) και δίδεται μία παράσταση με τοπικού ενδιαφέροντος μουσική και θεάματα.

Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ

Κατά τις 11:30 π.μ., μετά από δύο εξαντλητικές ώρες κατά τις οποίες επισκέφτηκα τα θαυμάσια τοπικά καταστήματα με έργα τέχνης και θαύμασα από κοντά τα υπέροχα ανθρώπινα επιτεύγματα αυτής της μακρινής χώρας, έφθασα στο κεντρικό κτήριο όπου και συνάντησα μια πληθώρα επισκεπτών, και, όπως όλοι, βρήκα ένα κάθισμα και περίμενα το περίφημο Αργεντινό γεύμα.
Η αίθουσα ήταν απερίγραπτα μεγάλη και επιβλητική, με μεγάλα τραπέζια και εξοχικά ξύλινα καθίσματα. Στο βάθος μια επιβλητική σκηνή με αυλαία και η όλη εμφάνιση της αίθουσας γιορτινή, έτοιμη για κάποιο σπουδαίο γεγονός.
Ο τελετάρχης από σκηνής μας πληροφόρησε ότι αμέσως μετά το γεύμα θα ακολουθήσει η καθιερωμένη τελετή που περιλαμβάνει ένα πολύ διασκεδαστικό πρόγραμμα με Αργεντινές μπαλάντες και μουσική τοπικού χρώματος από Αργεντινούς τραγουδιστές και μουσικούς και φυσικά μια παράσταση Αργεντινού ταγκό από ένα ζευγάρι χορευτών.
Υπολόγισα ότι, χωρίς αμφιβολία, ο αριθμός των καλεσμένων ανήρχετο σε 450-500 άτομα όλων των εθνικοτήτων. Μετά το γεύμα άρχισε το πρόγραμμα το οποίο διήρκεσε κάπου 40 λεπτά της ώρας τα οποία θα μου μείνουν αξέχαστα. Η λυρικότης των τοπικών τραγουδιών, η υπέροχα ενορχηστρωμένη μουσική με ασυνήθιστα όργανα των ντόπιων ιθαγενών και τα περίφημα Αργεντινά ταγκό είναι κάτι που μόνον στο Μπουένος ¶υρες θα τα βρει κανείς.
Σε αυτό το σημείο ο τελετάρχης μας έκανε νόημα σε κάποιους παρισταμένους, οι οποίοι άρχισαν να φέρνουν μέσα στην αίθουσα μεγάλα κάνιστρα γεμάτα πολύχρωμες σημαίες.
Εδώ περιμένει τους επισκέπτες μια άλλη έκπληξη. Το ονομάζουν «η εορτή της σημαίας» και, όπως μας πληροφόρησε ο τελετάρχης, καλούν αλφαβητικώς όλα τα έθνη και ζητούν από τους παρισταμένους, όταν ακούσουν το Έθνος από το οποίο κατάγονται, να σηκωθούν και να παραλάβουν την σημαία που ανήκει σΆ αυτό, τιμής ένεκεν.
Πράγματι είναι κάτι πολύ συναρπαστικό και συγκινητικό να ακούει κανείς ονόματα κρατών όπως: Βολιβία, Βουλγαρία, Βραζιλία (που θα ήταν ο επόμενος σταθμός μου), Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ελβετία και τόσα άλλα και να βλέπει την χαρά και τον ενθουσιασμό στα πρόσωπα των υπηκόων που παρελάμβαναν τις σημαίες τους κάτω από θερμά χειροκροτήματα.
Αλλά σε κάποιο σημείο και όταν φτάσαμε στο γράμμα G (GREECE) ο τελετάρχης παρέλειψε εντελώς να καλέσει την Ελλάδα και προχώρησε σε άλλα κράτη. Αισθάνθηκα μια τρομερή απογοήτευση και δυσαρέσκεια!!!
Παρακολούθησα την συνέχεια ελπίζοντας ότι, σε κάποιο σημείο, κάπως θα διόρθωνε το λάθος και θα αποκαθιστούσε την τάξη. Αλλά δυστυχώς τίποτε!
Συνέχισε να καλεί διάφορα κράτη και όταν έφθασε στο γράμμα U (USA) παρατήρησα ότι ένας μεγάλος αριθμός επισκεπτών από τις Ηνωμένες Πολιτείες σηκώθηκε και παρέλαβε την Αμερικανική σημαία. Σηκώθηκα και εγώ μαζί τους και με υπερηφάνεια παρέλαβα την σημαία της θετής πατρίδας μου. Και έτσι η τελετή έφθασε στο τέλος της χωρίς κανένα ίχνος για την Ελλάδα.
Η αίθουσα είχε γεμίσει με πολύχρωμες σημαίες και χαρούμενα πρόσωπα, και, καθώς ετοιμαζόμαστε να φύγουμε, ο τελετάρχης έκανε νόημα στο κοινό να παραμείνει ένα λεπτό ακόμη διότι είχε κάποια ενδιαφέρουσα ανακοίνωση: Μας εξήγησε ότι, όταν φώναζε τα ονόματα των διαφόρων κρατών, παρέλειψε να καλέσει το όνομα ενός πολύ σπουδαίου κράτους και αυτό, όχι διότι του διέφυγε, αλλά διότι ήθελε να το αφήσει για το τέλος της τελετής και έτσι να του δώσει μια πιο εξαιρετική θέση, σημασία και τιμή. Ήθελε, τρόπον τινά, να το τιμήσει ιδιαίτερα και ξεχωριστά από όλα τα άλλα κράτη.
«Εδώ στην Αργεντινή», μας εξήγησε, «έχουμε ιδιαίτερο σεβασμό γιΆ αυτό το κράτος, το οποίο μας έχει δώσει τα φώτα του πολιτισμού μας και την βάση των επιστημών, τεχνών, γραμμάτων κ.λ.π.». Καθώς συνέχιζε να υμνεί το ανώνυμο αυτό κράτος άρχισα να υποπτεύομαι ότι υπονοούσε την Ελλάδα και ξαφνικά ακούω: «και το κράτος αυτό, κυρίες και κύριοι, είναι η GRECIA (Ελλάδα)».
Η φωνή του καλύφτηκε κυριολεκτικώς από τις ζητωκραυγές και τα χειροκροτήματα των παρισταμένων, και, όταν πια κόπασε ο θόρυβος, ερώτησε: «Υπάρχει κανείς ανάμεσά μας σήμερα από την Ελλάδα;»
Τα μάτια μου έκαναν τον γύρο της αίθουσας, αλλά δυστυχώς κανείς δεν κινήθηκε. Ξαφνικά αντελήφθην ότι εγώ ήμουν το μοναδικό παιδί της Ελλάδος, που θα μπορούσε να την αντιπροσωπεύσει και, προτού προλάβει να πει τίποτε άλλο, πετάχτηκα από το κάθισμά μου, σηκώνοντας και τα δυο μου χέρια και φώναξα δυνατά: «Εγώ είμαι από την Ελλάδα».
Η φωνή μου έδειξε αληθινή συγκίνηση και απέσπασε θερμά χειροκροτήματα. Στα επόμενα λεπτά και καθώς βάδιζα προς την σκηνή για να παραλάβω την Ελληνική σημαία άκουσα τον τελετάρχη μέσα στα χειροκροτήματα να μου λέει: «Νομίζω ότι σας έχω ξαναδεί».
Βεβαίως, του απάντησα, με είδατε, όταν ήλθα με την Αμερικανική αντιπροσωπεία για να παραλάβω την Αμερικανική σημαία. Αυτή την φορά αντιπροσωπεύω την γενέτειρα χώρα μου, την Ελλάδα.
Ήταν μια συγκινητική στιγμή, ήταν μια εκπληκτική ημέρα, ήταν μια απίστευτη εμπειρία, η συνειδητοποίηση του πόσο σπουδαίος είναι ο ρόλος που έπαιξε η Ελλάδα στον κόσμο μας και πόσο μεγαλειώδης είναι ο σεβασμός που εξασκεί σε μια μακρινή χώρα, σαν την Αργεντινή!!!

Μετά το Ολυμπιακό αλλά πρόσκαιρο τσουνάμι υπέρ της Ελλάδος, σε καιρούς αφιλίας για την χώρα μας, έθιμα σαν κι αυτό τονώνουν το ηθικό μου.

Ευτυχία Μιχέλη, Δρ. Βιολόγος, Απόφοιτος Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων

Αθήνα, Μάρτιος 2005.


"…Στον αδελφό μου Λεωνίδα –τρυφερά– που έχει την Αργεντινή ως δεύτερη θετή πατρίδα."