Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΖΩΣΙΜΑΙΑΣ ΣΧΟΛΗΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
Δόξα εις τους Πεσόντες
 


Εκείνοι έπεσον. Η μοίρα δεν είχε δι' αυτούς γραπτόν να επιστρέψωσι εις το στρατόπεδον ηλιοκαείς και κεκμηκότες, πλήρεις αίματος και λύθρου, όζοντες πυρίτιδος και κόνεως, αλλά νικηταί. Η τύχη δεν επεφύλασσεν εις αυτούς να κομισθώσιν υπό των νοσοκόμων εις το θεραπευτήριον αλγούντες και με πληγήν ανοικτήν, αιμοσταγείς και πελιδνοί, αλλά ζώντες και μέλλοντες να ζήσωσιν. Εκείνοι έπεσον όπου έταξεν αυτούς η πατρίς και το καθήκον.
Μεταξύ των πεσόντων θα είναι ίσως εις ή ελάχιστοι, οίτινες ζώντες δι' ουδένα είχον να μειδιάσωσι, και τους οποίους ουδείς έχει κλαύση νεκρούς.
Αλλά πλησίον εκεί, εις το πλευρόν εκείνων δι' ους πεσόντας ουδέν υγράνθη όμμα, έπεσον εκείνοι, και είναι οι πολλοί, οίτινες ενδυόμενοι την στολήν του στρατιώτου, ότε εκλήθησαν υπό της πατρίδος, δεν εμανδάλωσαν τον οίκον αλλ' αφήκαν εντός αυτού μητέρα με λευκάς τας τρίχας, η πατέρα ου έτρεμον τα γόνατα κατά τον χωρισμόν, σύνευνον τρυφεράν, βρέφος νεογεννές. Έπεσον εκείνοι οίτινες αφήκαν χάριν του καθήκοντος χέρσον τον αγρόν, απότιστα τα ποίμνια, αργούν το ερ-γαστήριον, κατάκλειστον το γραφείον. Είναι εκείνοι οίτινες κατά τον χρόνον πολύμηνου εκστρατείας μακράν της γης της γενέτειρας, μακράν των οικείων, καθ' εκάστην νύκτα πριν ή κατακλίνωσι προς ύπνον το σώμα αυτών το κατάπονον, μεταξύ εγρηγόρησεως και ονείρου έβλεπον ενώπιον των την εικόνα της στέγης της πατρίου και ήκουον των στοναχών των εγκαταλελειμμένων γερόντων γονέων, του παραπόνου της μεμονωμένης συζύγου, του κλαυθμηρισμού του τρυφερού νηπίου.
Κατ' ολίγον προσέρχονται εις τον οίκον των θρήνων οι επιστρέψαντες. Επολέμησαν μαζί του, είδον αυτόν πίπτοντα, περιστεφανούμενον υπό του καπνού της μάχης ως υπό αίγλης μυστηριώδους. Φέρουσιν εις την μητέρα του πεσόντος την παρηγορίαν, ότι ο υιός έπεσεν εν τιμή και ενδόξως, εις την σύζυγον τον αρραβώνα του νεκρού, εις το παιδίον την τελευταίαν του μάρτυρος κληρονομίαν, τον θερμόν ασπασμόν του θανόντος πατρός. Διηγούνται ότι το όνομα του πεσόντος εγράφη εντός στεφάνου δάφνης εις στήλην αθανασία, ότι οπόθεν της Ελλάδος και αν διήλθον, το όνομα του ήτο γνωστόν.(1)

Καθηγητής του Εθνικού Πανεπιστημίου Σπυρίδων Π. Λάμπρος

Σπυρίδων Π. Λάμπος (Κέρκυρα 1851- Αθήνα 1919). Ιστορικός και συγγραφέας, καθηγητής του Εθνικού Πανεπιστημίου, Πρωθυπουργός της Ελλάδος (Σεπτ. 1916 - Απριλ. 1917) από τους σημαντικότερους ερευνητές του μεσαιωνικού και νεώτερου Ελληνισμού. Καταγόταν από το χωριό Καλαρρύτες της Ηπείρου.