Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΖΩΣΙΜΑΙΑΣ ΣΧΟΛΗΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
Τα πρότυπα των Προτύπων
 

του Κων/νου Αρ. Πύρρου,αποφοίτου της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων



Το κλίμα της γενικής αναστάτωσης για το κεφαλαιώδες ζήτημα της Παιδείας λειτουργεί πολύμορφα και επηρεάζει την ανακίνηση του ειδικότερου θέματος που μας απασχολεί αυτόν τον καιρό, μέσα απΆ τις σελίδες του περιοδικού «Ζωσιμάδες» και αναφέρεται στο θεσμό των Προτύπων Σχολείων.
Πολλές ενδιαφέρουσες, εμπεριστατωμένες, πειστικές θα έλεγα σκέψεις, όλες περίπου προς την θετική πλευρά έναντι του θεσμού των Προτύπων Σχολείων κινούμενες. Μικρές νομίζω επιφυλάξεις θα μπορούσαν επί της ουσίας να επισύρουν και συζητήσιμες αμφισβητήσεις.
Ίσως δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε ότι Παιδεία δεν είναι στοίβαγμα γνώσεων, που πολλές φορές δεν ωφελεί και πιθανόν βλάπτει, αλλά και αφομοίωση των γνώσεων αυτών και δημιουργία προϋποθέσεων για καλλιέργεια και βελτίωση της προσωπικότητας του «παιδευομένου» ατόμου. Ασφαλώς αρχικά δεν γίνεται λόγος έτσι κι αλλιώς για την αδιαμφισβήτητη ανάγκη της ύπαρξης δωρεάν δημόσιας Παιδείας, πραγματικής και όχι όπως υπάρχει σήμερα, συνταγματικά μάλιστα κατοχυρωμένης για όλους τους ελληνόπαιδες.
΅Ομως πώς να υποστηριχθεί ότι στο θέμα της ευφυΐας, της έμπνευσης, του τάλαντου, της συστηματικής εργατικότητας, της ικανότητας μάθησης ακόμη, είμαστε όλοι το ίδιο εφοδιασμένοι, το ίδιο προικισμένοι; Ποιός μπορεί επίσης να αρνηθεί ή να αγνοήσει την κατά καιρούς εμφάνιση νέων με θαυμαστές δυνατότητες γνώσης, επεξεργασίας και αφομοίωσης ιδεών, πληροφοριών αλλά κυρίως εγγενών δεξιοτήτων και εμπνεύσεων; ΅Εναντι αυτών προκύπτει πιστεύω καταφανώς υποχρέωση του κράτους για παροχή ποιοτικά αναβαθμισμένης εκπαίδευσης για το καλό και του συνόλου.
Οι αιτιάσεις περί δήθεν ισότητας, προοδευτικότητας και δημοκρατικών αρχών δεν θα ήταν καθόλου πειστικές και ικανές να οδηγήσουν στην αποτροπή επιβεβλημένης μεροληπτικής αξιοποίησής τους και στήριξης των νέων αυτών από το Κράτος, με ειδικές ρυθμίσεις για τις εντοπιζόμενες έκτακτες απαιτήσεις, ώστε να πετύχουμε την ανάδειξη μιας ουσιαστικά αξιόλογης πρωτοπορίας.
Σε όλα τα παραπάνω δίνονται σχετικά εύκολες και ομόθυμες πιθανόν απαντήσεις, οι οποίες όμως δυστυχώς ανακύπτουν και εδράζονται σε ένα ιδανικό, εξωπραγματικό και εκτός χρόνου κυρίως, δέον.
Ενθυμίζουν, με το συμπάθιο, τον γνωστό «φερετζέ της Μαριορής» ή την «καλλιγραφία» στο γνωστό σημείο του σώματος της «μυλωνούς», όπως τα χαρακτηρίζει το απαράμιλλο πνεύμα του νεοέλληνα, όταν βρίσκεται στις εξάρσεις του.
Μια διαπίστωση που τείνει να καταστεί γενικότερης εμβέλειας και μπορεί να χρησιμοποιείται στην ανάλυση πολλών κοινών ή σοβαρότερων ζητημάτων και στην δυνατότητα αντιμετώπισής τους, είναι η αναφερόμενη στην ευρύτερη έκταση διάβρωσης και υπονόμευσης όλων των ερεισμάτων του λεγόμενου κοινωνικού ιστού.
Αν κάτι τέτοιο συμβαίνει, γεγονός που ίσως δεν θα πρέπει με ευκολία και χωρίς την δέουσα επιφυλακτικότητα να αποδεχθούμε και μάλιστα στην έκταση που με την ενδημούσα ακρισία και απολυτότητα σπεύδουν «επΆ εσχάτων» να υιοθετήσουν όψιμοι κήνσορες, τότε θα τολμούσαμε να πούμε ότι η ενασχόληση με τόσο ειδικά ζητήματα, ίσως είναι ρομαντισμός και ανεδαφική πολυτέλεια που κοντεύει στα όρια του αβδηριτισμού.
Το κύριο καταλυτικό ερώτημα που προβάλλει κραυγαλέο είναι : Με ποιό Κράτος.
Όμως επειδή σε καμμιά περίπτωση δεν θα ήταν ούτε ακριβές αλλά ούτε και σκόπιμο, να συνομολογήσουμε ανεπανόρθωτες καταστάσεις και ανηκέστους φθορές, καλά θα ήταν με ψυχραιμία να αποτιμήσουμε, να αξιολογήσουμε, να αποδεχτούμε και να εντοπίσουμε από κοινού που βρισκόμαστε. Το πρώτο στάδιο για τη λύση κάθε προβλήματος είναι ο εντοπισμός της ύπαρξής του και «η κατάστρωση» όπως λέγαμε παλαιά.
Η αλήθεια είναι ότι πάσχει γενικότερα ο κορμός και επομένως μοιάζει με ματαιοπονία η περιποίηση των κλαδιών. Κι ακόμα χειρότερα, δεν πάσχουν μεμονωμένα κάποια δένδρα, ατυχώς προσβλήθηκε όλο το περιβόλι αλλού λιγότερο κι αλλού περισσότερο, κι αν η αρρώστια ακόμα θεραπεύεται, πάντως σίγουρα χρειάζεται συνολική αντιμετώπιση.
Δεν γίνεται να μπει στον δρόμο της ουσιαστικής βελτίωσης μόνο η Δικαιοσύνη ή η βιομηχανία, η Εκκλησία, τα μέσα ενημέρωσης ή το εμπόριο και πολύ περισσότερο η Παιδεία που είναι και το καθοριστικό για τα υπόλοιπα, μέσα στο νοσηρό αυτό περίγυρο που βιώνουμε.
Όλα προϋποθέτουν πραγματική, ανυπόκριτη και έξω από φθηνές σκοπιμότητες και ιδιοτέλειες βούληση σε πολύ ευρύ φάσμα. Ανατρεπτική πρωταρχικά βούληση αλλά και δημιουργική, χωρίς την μικρόψυχη αναγωγή αποκλειστικά και μόνο στον οικονομικό σκοπό, στην πολυδοξασμένη και πολυπόθητη «ανάπτυξη» αλλά με την σκέψη ότι ο άνθρωπος, εκτός από καταναλωτής, σίγουρα είναι και κάτι άλλο, για πολλούς πολύ πιο σοβαρό.
Όσο δεν το πετυχαίνουμε αυτό, πολύ περισσότερο ούτε καν το συνειδητοποιούμε, όσο δεν αποβάλλουμε τις κοντόφθαλμες ιδιοτελείς βλέψεις μας και δεν κοιτάζουμε μακροπρόθεσμα και προπαντός συλλογικά, τα πράγματα θα χειροτερεύουν και οι εμφανιζόμενες προσπάθειες θα είναι ή ουτοπικές ή αφελείς ή υποκριτικές επιφάσεις και γελοίες κουτοπονηριές, για σήμερα και μόνο, το πολύ για αύριο όχι όμως για το μέλλον, ούτε καν το κοντινό πια. Ουσιαστικά καθένας καταλαβαίνει διαφορετικά και καταστρώνει με τις δικές του βλέψεις το πρόβλημα.
Καλό είναι το Πρότυπο Σχολείο, καλή η εξιδανικευμένη αναφορά στο παρελθόν, σάμπως γίνεται να ξαναπροκύψει κι αν δεχθούμε πως μας χρειάζεται κάτι τέτοιο. Όμως τι είδους Πρότυπο και με ποια πρότυπα!
Ξεκαθαρίσαμε έστω και σε γενικές γραμμές τι θέλουμε, τι ψάχνουμε, τι επιδιώκει ο καθένας μας, ιδιαίτερα δε το «σύστημα», και τι εννοεί; Φοβούμαι πώς δεν είναι ξεκάθαρο και δεν ξέρω αν καταλάβαμε καλά πως είναι απαραίτητο να το ξεκαθαρίσουμε. Επίσης έχω ακόμα αμφιβολίες, αν τότε που θα ξεκαθαρίσει ίσως, θα συνεχίσουμε να επιμένουμε ακόμη στον στόχο μας, είτε μας συμφέρει άμεσα προσωπικά είτε όχι. Αν απΆ τα πράγματα και τις επιλεγμένες διαδικασίες, αποκλείεται το δικό μας παιδί, αν (ακόμα πιο δύσκολα) προκρίνεται το παιδί του γείτονα ή χειρότερα του ανταγωνιστή, και του αντιπάλου, του αχώνευτου κύριου τάδε; Θα εξακολουθήσουμε ακόμη να συμβάλλουμε στην επιτυχία του θεσμού;
Και τελικά αν με αυτά τα σχολεία κατασκευάσουμε καλής ποιότητας γρανάζια για την απρόσκοπτη λειτουργία του αντιανθρώπινου «παγκοσμοποιημένου» κυρίαρχου μηχανισμού και τίποτε περισσότερο;
Αυτά όλα πρέπει να τα συνειδητοποιήσουμε, να τα υπερβούμε και να αντικαταστήσουμε τα υπολειπόμενα βιώματά μας. Αυτό είναι άλλωστε πραγματικός πολιτισμός και ανέλιξη. Αν όχι, θα συνεχίσουμε τις γνωστές διαδικασίες της καταδολίευσης των κανόνων και των νόμων και των ταλαίπωρων αρχών μας.
Απερίσκεπτη θυσία στο πρόσκαιρο και το ανάξιο.
¶ντε πάλι οι γνωριμίες, άντε «οι κουμπάροι», άντε οι λογικές της υποβάθμισης αντί για την εντατικοποίηση, του βολέματος αντί για την αυτοεκτίμηση, τον αυτοσεβασμό.
Η απάντηση είναι γνωστή και εύκολα αποδεχτή, «γιατί όχι και γω για την οποιαδήποτε καρέκλα για την όποια ευθύνη». Σάμπως ο άλλος, ο προηγούμενος κι ο προπροηγούμενος ήταν καλλίτεροι από μένα ή μήπως είναι σίγουρο ότι θα κληθώ να λογοδοτήσω υπεύθυνα πουθενά. Αυτό ίσως γίνει αν προσπαθήσω διαφορετικά να πράξω και πιθανόν να «χαλάσω την πιάτσα», οπότε θα προκύψουν οι σχετικοί μηχανισμοί επανόρθωσης.
Ατυχώς χρειάζεται πολύς δρόμος για πολλά άμεσα και βασικά. Να βάλουμε πάτωμα πρώτα και να μάθουμε να το σφουγγαρίζουμε πριν στήσουμε πολυέλαιο στο ταβάνι. Αλλοιώς θα φέγγει πιο πολύ και θα μας δείχνει πιο ευδιάκριτα τα σκουπίδια μας.
Θα τα παρατήσουμε ; Ελπίζω όχι. Δεν θα αγνοήσουμε ότι θετικό μας προσφέρει ο καιρός μας αλλά και δεν θα ξεχάσουμε όσα λογαριάζαμε σπουδαία, χωρίς εμείς να μετανιώσαμε γιΆ αυτά, που όμως επιπόλαια αλλά κυρίως κακόβουλα δεν αρέσουν σΆ αυτούς που διαμορφώνουν την τρέχουσα κυρίαρχη ιδεολογία. Θα επιμένουμε κουραστικά ακούραστοι, υπομονετικοί και μονότονοι, υπενθυμίζοντας κάθε τόσο, πρώτα στον εαυτό μας κι ύστερα στους δίπλα μας, ότι το καλό είναι αυτό που συμφωνήσαμε όταν είμαστε κάπως στα καλά μας, όταν δεν μας φρόντιζαν και δεν μας προκατασκεύαζαν σε τέτοιο βαθμό ερήμην μας το καλό μας, εγκάθετοι καλοθελητές.
Όταν μπορούσαμε να χαρακτηρισθούμε επάξια καλοί μαθητές σωστών Προτύπων Σχολείων.

19 Φεβρουαρίου 2007